Van polariseren naar aanvullen en integreren

Ik lees hier en daar weer boeiende en inspirerende bijdragen aan het gesprek wat Jos Douma is begonnen over het ambt en de kerk. Mijn vorige blog was een reactie op Remmelt Meijer en in deze blog zal ik reageren op Pieter Kleingeld (zie link) en de nieuwe blog van Jos en de reactie van Theodoor daarop. Ik zet ze hier maar even op een rijtje:

@Pieter Kleingeld
Pieter, je raakt een thema dat ik al eerder met Jos heb uitgewisseld als het gaat om de visie op ambten. De kerkvisie blijft ook meespelen op de achtergrond. Jij laat hierin ook gelijk zien waar je prioriteit aan wilt geven. Missionshaped. De missie van de kerk is bepalend als het gaat om de organisatie en de doelstellingen die het nastreeft. Of ben ik zo tekort door de bocht. Dit spreekt mij aan in mijn missionaire motivatie.

Dit is een thema waar we al een keer eerder (jaren terug) over hebben uitgewisseld. Ik was daarin wat terughoudend om het bepalende te sterk bij de missie te leggen. Zeker wanneer de missie vrij smal wordt geformuleerd. De vraag blijft hierin voor mij of je bij missionshaped ook denkt aan de brede spiritualiteit die er in een kerk werkzaam is. Misschien kan je dat nog ergens verhelderen. Verwijzingen naar anderen kan natuurlijk ook, maar als ik boeken moet aanschaffen dan ligt daar een drempel.

Deze reserve kan te maken hebben met verschil in mijn spirituele talen =) Vanuit een meer contemplatieve houding zoek ik meer hoe we kunnen aansluiten bij elkaar zonder alles gelijk ondersteboven te gooien. Maar misschien ga ik daarin te ver. Dan hoor ik dit graag! =)

Missionshaped lijkt me een een belangrijk aandachtspunt voor de kerk van nu, maar de manier waarop de missie dan wordt neergezet mag van mij in de volle breedte waarin ook wordt gelet op de onderlinge band van de vrede – om het maar eens Paulinisch te verwoorden – en de naasteliefde onder elkaar. Door de liefde onderling waarin wij allen een zijn, getuigt de kerk dat we bij Jezus horen, lees ik in Johannes 17. Als dit telkens ook wordt meegenomen in missionshaped dan ben ik voor. Dit wil een contemplaat graag horen =) Daarnaast blijft er in de kerk ook een meer traditionele spiritualiteit die we ook niet zomaar kunnen negeren. Door de activisten zullen deze vaak als belemmering worden gezien, maar hierbij wordt snel vergeten dat traditie ook een zekere stabiliteit en rust kan geven, mits er goed mee wordt omgegaan. Hoe kunnen we hier het beste mee omgaan in onze ijver om de kerk te dienen?

In de rij apostelen, profeten, evangelisten, herders en leraars, geef jij – Pieter – veel aandacht aan een missionair geluid (evangelist), op een profetische manier zelfs. En dat lijkt mij een mooi en noodzakelijk geluid. Jos laat mij een meer herderlijk en onderwijzend geluid horen.

Maar het punt van jou – Pieter – lijkt me overeen komen met wat ik al eerder noemde als het gaat om de ambtsopvatting. Daar zit ook al in verdisconteerd (mooi woord) dat je kijk op de gemeente en op leiderschap hierin op de achtergrond mee blijft spelen en zo op de voorgrond voor wat verwarring kan zorgen.

Dit neemt niet weg dat ik veel sympathie heb voor de weg die Jos wijst om ambtsdragers (…) breder te vormen dan de theologische ‘hoofd’ vorming en ze daarnaast ook een school voor spiritualiteit aan te bieden. Dat blijft ook staan.

@Theodoor:
Erg goed punt Theodoor! De contemplaten onder ons (zoals ik en Jos) kunnen er soms naar neigen om zich wat terug te trekken uit de praktische zaken en zich te verdiepen in zaken die ze spiritueel noemen en vergeten soms even dat het spirituele ook het praktische insluit.

Ook heel mooi dat je de Benedictijnse kloostertraditie erbij haalt. Dat lijkt mij ook een traditie die op een wonderlijke manier spiritualiteit altijd direct heeft verbonden met praktische en dus ook organiserende activiteiten. Contemplatie gaat daar hand in hand met discipline en orde en met traditie en zelfs milieu. Elke bezigheid is bezigheid voor God. Daarin zit ook een incarnationele visie dat God door zijn Geest in ons handelen gestalte manifest wil zijn.

Concluderend met een voorstel:
Willen we met dit gesprek dat we voeren de breedte van de kerk van God – zoveel mogelijk – recht willen doen, ontkomen we er niet aan om spiritualiteit in zijn volle breedte te blijven zien. Dit is mijn bijdrage om met elkaar een passend antwoord te vinden op de vragen met betrekking tot de missionaire kerk.

Het risico bij Jos zie ik in de versmalling van spiritualiteit naar contemplatie en ratio/onderwijs. Het risico bij Pieter (en Daniel de Wolf die hij aanhaalt) zie ik in een wat meer activistische spiritualiteit die alles van binnen wil veranderen om de missionaire klus te kunnen klaren. Dan vraag je misschien erg veel van de minder flexibele broeders en zusters. Dan lijkt het mij terecht dat Jos hier weer contemplatief gaat tegenhangen door te noemen dat de kerk een plek is waar mensen op adem mogen komen. En zo kunnen we blijven tegenhangen als we elkaar niet als aanvullend zien. Dat brengt me bij de vraag:

Hoe kunnen we met al deze geluiden tot een functioneel gesprekskader komen waarbinnen we de genoemde vragen op een integrerende manier kunnen verwerken in plaats van een polariserende manier? Lukt het daarbij om over de kerkmuren heen te blijven kijken of zullen we toch moeten constateren dat de ‘kerkmuren’ of ‘kerkschuifwanden’ weer even voor rustige afscheiding moeten moeten zorgen? Of gaan we denken aan ‘missionaire’ kerken naast ‘gewone’ kerken? Ik noem maar iets geks.

Het ligt voor de hand om even de spirituele talen van Gary Thomas (Sacred Pathways) te noemen, die we in iets aangepaste versie gebruiken voor Jouwspiritualiteit.nl Het boekje is verkrijgbaar met de titel Jouw spiritualiteit uitgegeven bij Buijten en Schipperheijn.

Dit geeft voor mij wel een mooi palet waarin met meer breedte kunnen kijken naar onze spiritualiteit in de kerk van God. Er zijn natuurlijk andere modellen (zoals die van Schwarz) maar die zitten iets minder dicht op de individuele spiritualiteit die ik ook in deze discussie opmerk. Het gaat niet alleen om taken in de kerk en functies van de kerk, ik zie daarin ook nog eens verschil in persoonlijke spiritualiteit. Als we dit niet meenemen in het gesprek blijven we het risico lopen dat we gaan tegenhangen of polariseren.

Volgens mij helpt het om elkaars uitgangspunten zo als aanvullend te blijven zien waardoor we hopelijk tot passende antwoorden kunnen komen voor de problemen die we in het lopend gesprek zijn tegengekomen. En daarbij zal iedereen weer moeten terugkeren naar de praktijk waarin hij zelf op dit moment zit.

Veel dank voor zoveel inspiratie. Ik geniet met volle teugen!

hartelijke groet,

Ronald

2 thoughts on “Van polariseren naar aanvullen en integreren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s