Love rescue me

Love rescue me
Come forth and speak to me
Raise me up and don’t let me fall
No man is my enemy
My own hands imprison me
Love rescue me

Many strangers have I met
On the road to my regret
Many lost who seek to find themselves in me
They ask me to reveal
The very thoughts they would conceal
Love rescue me

And the sun in the sky
Makes a shadow of you and I
Stretching out as the sun sinks in the sea
I’m here without a name
In the palace of my shame
Said, love rescue me

In the cold mirror of a glass
I see my reflection pass
See the dark shades of what I used to be
See the purple of her eyes
The scarlet of my lies
Love rescue me

Yea, though I walk
In the valley of shadow
Yea, I will fear no evil
I have cursed thy rod and staff
They no longer comfort me
Love rescue me

Sha la la…sha la la la
Sha la la la…ha la la…
Sha la la la…sha la la la
Sha la la la…sha la la
Sha la la la…sha la la la
Sha la la…
I said love, love resuce me

I said love
Climb up the moutains, said love
I said love, oh my love
On the hill of the son
I’m on the eve of a storm
And my word you must believe in
Oh, I said love, rescue me
Oh yeah, oh yeah, oh yeah…

Yeah I’m here without a name
In the palace of my shame
I said love rescue me

I’ve conquered my past
The future is here at last
I stand at the entrance
To a new world I can see
The ruins to the right of me
Will soon have lost sight of me
Love rescue me

7 thoughts on “Love rescue me

  1. Klaas Tuin schreef:

    Ik heb in m’n jeugd week aan week psalmen gezongen. Tegenwoordig doe ik dat alleen nog als we ergens op bezoek zijn; meestal in het kader van een doopdienst o.i.d.
    Ik heb geregeld dat ik me dan pas realiseer wat ik jarenlang gezongen heb: “verrek, dat staat er dus…”

    Zo’n zelfde reactie had ik bij dit nummer. Ik vond de volgende passage altijd al erg intrigerend:

    Yea, though I walk
    In the valley of the shadow
    Yea, I will fear no evil
    I have cursed thy rod and staff
    They no longer comfort me
    Love rescue me

    Met name de tegenwoordige tijd van “they no longer comfort me” viel me op. Omdat love en God naar mijn idee voor Bono niet twee verschillende zaken zijn ging ik er altijd vanuit dat hij dat eigenlijk toch als verleden tijd bedoelde (maar met ‘comforted’ loopt de zin nou eenmaal slecht). In het licht van je bijdrage hieronder vraag ik me nu af of Bono niet iets heel anders bedoelt. Interessant!

    (De tekst van de youtube versie komt overigens niet helemaal overeen met de geplaatste tekst ;-))

  2. Dat ben jij helemaal, Ronald! Zo ken ik je! “The ruins to the right of me, Will soon have lost sight of me, Love rescue me”
    Die insteek doorgeven aan je eigen hart en je kids en volgens mij openen zich wegen en de wereld… maar zal het soms ook afgrijselijk pijn doen…

  3. @Klaas

    Dank je voor je reactie. Ja ik herken wat je noemt over je ervaring met oude teksten die opeens betekenis krijgen die je nooit hebt gezien. Dat heb ik tegenwoordig ook steeds meer. Ik kan uit jouw verslag niet opmaken dat het een positieve ervaring met de psalmen is geworden, maar dat neem ik maar even aan =) Naarmate wij ons ontwikkelen met onze geslotenheid en openheid en ons referentiekader, zal ook onze interpretatie wisselend zijn, is mijn ervaring.

    Mijn interpretatie van U2 en Bono wordt wat beinvloed door het biografisch boekje “Walk on”, wat grote indruk op mij maakte. Vandaar dat ik de indruk heb dat (Gods) liefde zijn “comfort” is geworden en dat dit de “rod and staff” overbodig maakt. Misschien wel wat Paulus in de Galatenbrief schrijft over wet en genade of slaaf en vrije. Maar het is mijn ervaring dat leven in de liefde onvolmaakt is en niet helemaal zonder “rod and staff” gaat. Bij mij dan! Misschien is dat bij Bono anders =)

    Ik weet ook dat er christenen waren die dit zagen als een teken dat Bono afstand nam van zn geloof, maar dat vind ik na het lezen van “Walk on” geen plausibele uitleg meer. Daarin maakt de auteur duidelijk dat ze volop gemotiveerd waren vanuit hun geloof om in de wereld iets te betekenen en zo uit het christelijke getto te blijven. Bono lijkt hierin voor mij een held omdat hij de smalle weg heeft bewandeld. Als ik Walk on mag geloven. Auteur is soms een beetje erg lyrisch, maar als je dat wegdenkt hou je nog heel wat over =)

    Het ga je goed, Klaas en tot later weer!

  4. @Rob

    Mooi dat je dit herkent Rob. Je voelt het goed aan! Dat is ook je gave =) Deze blog hobbelt ook maar een beetje achter mijn leven aan. Dat kenmerkt zich door de liefde die altijd mijn redding is geweest. Dat begon al bij de ruines van mijn leven 20 jaar terug en dat heeft zich herhaalt en doorgezet tot op de dag vandaag. Telkens als ik weer wat leek op te bouwen ging het neer. Dus: Love and Grace rescue me =) Dat kan ik nog steeds niet goed genoeg beseffen en in mijn blog zoek ik woorden om dit mysterie te vatten. Zwak geloven als geloven voorbij de ruines die we als mensen achterlaten. Wat de tijd schreit voort en het leven gaat verder. Zwak geloven ook als een niet meer laten imponeren door datgene wat ons gevangen zou kunnen houden. Bevrijding, niet alleen vanuit het verleden, maar ook hier, nu en naar de toekomst.

    Tja de pijn… Misschien bedoel je dat deze dan zal komen. Misschien dat ik deze al ervaar. In het tweede geval heb je het weer goed gezien. Dat het zal komen, daar verbaas ik mij dan niet over.

    Je kunt veel pijn hebben, maar eenzame ondeelbare pijn is daarbij een extra zware last.

    Mooi dat je dit eruit haalt. Dan voel ik me toch gekend door je =)

    Dank je Rob!

  5. Klaas Tuin schreef:

    Sorry voor de onduidelijkheid t.a.v. de psalmen. Die ervaringen zijn inderdaad (voor zover ik me herinner) telkens positief. Eigenlijk wel jammer dat ‘wij’ die traditie van dat psalm-zingen niet zo kennen. Als je bij het spreken over God de traditie waarin je staat mee wilt nemen kun je in je zingen toch ook niet zonder? Ik heb dat gevoel ook steeds als ik iets uit het Liedboek zing. Ik ben er zelf niet mee opgegroeid, maar de gedachten en beelden die je daarin tegenkomt zijn soms zo verrassend actueel…. en dan zie je er een datum uit de vroege middeleeuwen boven staan…

    Maar goed, we hadden het over U2…. Jouw interpretatie was inderdaad de interpretatie die ik nu ook zag. En net als jij heb ik m’n twijfels. Kunnen we wel echt zonder die ‘rod and staff’? Ten diepste misschien wel. Want draait het daarbij ook niet om angst? Van de andere kant… om ze nou te vervloeken gaat wel weer erg ver. Liever omarm ik ze dan zoals de Joden de wet omarmen. Wordt die wet door Paulus ook geen tuchtmeester genoemd? We schuiven de dingen die ons pijn doen liever opzij ook al erkennen we dat ze ons wellicht naar betere plaatsen leiden. We zoeken het liever zelf uit. De kern van onze opstand tegenover God. Net een stuk van Piper gelezen waarin hij dat uiteenzet. Erg mooi (en passend hier) om te zien hoe hij tegenover die trots de zwakheid van het vertrouwen op God zet. Ook een aantal boeiende gedachten over nederigheid. Maar dat komt misschien nog wel een keer😉

    Klaas

  6. Hey Klaas,

    Ik herken die herwaarderende reactie wel op de traditie. Hoewel het jou makkelijker af lijkt te gaan om de traditie te herwaarderen.

    Ik ben ook niet opgegroeid met liedboek-psalmen. Maar ze waren voor mij wel op een negatieve manier gelabeld. Mijn vader kwam uit een “zwaar” Katwijks refonest en zette zich aanvankelijk wat af. Later trok hij wat bij. Daar heb ik aanvankelijk wel negatieve dingen van gezien en meegekregen. Ook de muziek zit niet in me. De hele noten die we zongen op mijn grootouders begrafenis en de extreem sombere gezichten riepen bij mij veel aversie op. Ook bij mn ouders.

    Maar toen ik christen werd maakte ik een “bevindelijke” verandering mee =) Dat begreep ik pas achteraf. Ik voelde mij te slecht om bij God te kunnen horen. Omdat ik verder nog niets uit de bijbel begreep, werden de Psalmen mijn referentie. Daarin voelde ik mij begrepen en kwam God dichterbij. Ook in latere crises waren het de psalmen die mij weer op weg hebben geholpen.

    Dus met de psalmen heb ik veel. Maar dan heb ik weer wat meer met “psalmen voor nu” bijvoorbeeld. Deze vind ik ook heel herkenbaar vertaald. Deze komen gelukkig wel steeds meer in ons gehoor op bijeenkomsten =)

    Maar de spirituele taal van de traditie die jij hier laat zien, is mij wel steeds meer gaan interesseren. Ik merk ook dat het me goed doet als ik bij teksten van Augustinus of van Benedictus vroege jaartallen zie staan. De ouderdom en de actualiteit laat een continuiteit zien die mij geruststelt. Iets van Gods trouw die ik erin tegenkom. Het zal de leeftijd zijn =)

    En als het gaat om vroeger en mijn ervaringen, merk ik bij mezelf dat het me goed doet om alle tijden goede aandacht te geven en stil te staan bij datgene wat mij goed doet in een soort “deemoedige” interpretatie (is iets anders dan weemoedig=). Dat geeft een soort dankbare acceptatie van mijn leven wat ook een integrerend effect heeft op wie ik ben en een veelzijdigheid om de aansluiting met mensen om me heen te vinden.

    Die stok en die staf toch… Ja ik heb de tekst over de wet als tuchtmeester vaak horen gebruiken door gereformeerde vrienden. Volgens mij staat er in de Griekse tekst “de wet is de pedagoog tot (op) Christus”. Sommigen lezen hierin dat de wet ons brengt bij Christus, maar dat zie ik maar ten dele zo. Volgens mij heeft Paulus het daar over de tijdsbepaling (tot op) en niet over het effect van de wet. Maar dat is misschien een eigenwijze interpretatie =) Daarbij vraagt de wet ook een herinterpretatie vanuit het perspectief van na Christus (door de Geest). Daar laat het nieuwe testament mij enerzijds een verzwakking zien als het gaat om het angstig en slaafs naleven van de wet, maar anderzijds een versterking zien als het gaat om de liefde. God liefhebben boven al en je naaste als jezelf blijven immers de richtlijn. Een bevrijdende richtlijn. Maar gehoorzaamheid blijft nodig. Ook voor onze vrijheid. En die gehoorzaamheid gaat veelal door het lijden heen. Is niet alleen mijn ervaring, maar zegt ook de Hebreeenbrief: “net zoals bij Jezus!”

    En dan herken ik je opmerking dat we soms dingen te makkelijk opzij schuiven die ons pijn doen. Dat geldt dan vooral voor mezelf.

    Grappig dat je over John Piper begint. Ik ben op aanraden van wat 18+ers ook in John Piper bezig. Jezus zien en ervaren, heet het boekje. Deze had ik nog staan. Het kost me moeite om het goed te verteren. In zijn dogmatische aanpak mis ik vaak de expliciete doorwerking van de liefde in zijn woorden. Daardoor wordt het mij een te stevige constructie en te imposant soms. Bijna grootspraak. Hoewel hij soms best goede dingen zeg, mis ik dit expliciete liefdevolle relationele kader. Maar ik ben dan ook overgevoelig daarvoor. Misschien kan jij me daarbij helpen =)

    Maar ik lees dapper verder in John Piper. Ik moet immers de moeilijke dingen niet te snel opzij schuiven =)

    Welk boek van Piper haal jij hier aan.

    Hey Klaas, dank voor je reactie en tot later weer.

    vriendelijke groet,

    Ronald

  7. Klaas Tuin schreef:

    Hoi Ronald,

    Ja, die herwaardering van de traditie blijft een merkwaardig en interessant fenomeen. Als ik het zo lees is de traditie van het psalm-zingen mij wel meer eigen dan jou.

    Ik heb week-in-week-uit psalmen gezongen en die oude zinsneden en melodieën raken dan toch vaak een gevoelige snaar. Van de andere kant waren de Psalmen de enige liederen die in de diensten gezongen werden en daardoor voelde ik me vaak toch wel erg beperkt. Er mocht niet anders gepreekt worden dan ‘Jezus Christus en die gekruisigd’ maar zijn naam kwam in de liederen niet voor. En nu kan ik terug verlangen naar de diepgang van de Psalmen. De spiritualiteit van Opwekking staat toch wel een stukje af van mijn eigen beleving…

    Maar goed, misschien ben ik ook gewoon een rare. Ik heb me jarenlang verzet tegen de nadruk op onze zondigheid in de prediking en gisteren heb ik op kring gesuggereerd dat we het misschien toch maar weer eens wat vaker over de zonde moeten hebben. Het kan verkeren.😉

    Wat ik mooi vind aan (sommige) gezangen uit het Liedboek is de theologische diepgang. Ideeën die me aanspreken en voor mij nieuw zijn blijken soms al eeuwen oud. Het zou me niets verbazen als er een tekst te vinden is waarin ‘zwak geloven’ verwoord wordt. Die continuïteit is op een bepaalde manier inderdaad ook geruststellend. Mooi dat jij dat ook ervaart bij oude schrijvers.

    Het is ook mooi om te zien dat ik niet de enige ben die moeite heeft om door Piper heen te komen😉 Ik ben begonnen in ‘Toekomstige genade’ en vind het tamelijk taaie kost. Of dat te maken heeft met de doorwerking van de liefde had ik me nog niet afgevraagd. Dat laat ik eens bezinken. Ik heb denk ik vooral moeite met het wollige taalgebruik. Naar mijn idee had een goede redacteur wonderen gedaan. Een ander aspect dat me ietwat tegenstaat is dat hij een eigen concept (toekomstige genade) neemt en dat overal in terug ziet. Het is niet dat ik het niet met hem eens ben, maar het voelt wat dwingend. Maar goed, misschien valt alles nog op z’n plaats. Stug doorlezen maar en oppikken wat ik op kan pikken.

    We ‘spreken’ elkaar!

    Klaas

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s