Zwak geloven met Mike Roe en Mike Knott

Zwak geloven is voor mij niet alleen filosofische- of theologische zaak. Het heeft in de aanvang juist weinig te maken met het ge(re)construeerde, omdat het voor mij begint met de primaire ervaring. De ervaring die zo dicht mogelijk staat bij datgene wat we rauwe werkelijkheid kunnen noemen. De weerbarstige werkelijkheid van de gebroken schepping – om er wat bijbelse woorden aan te geven. Daarin zitten mooie dingen en lelijke dingen, goede en slechte dingen. Maar dat is iets wat zich in de reflectie vanuit onze ervaring laat benoemen.

Zwak geloven is dan ook geen ideaal wat ik wil nastreven. Het ideaal wat ik daarin heb is meer recht doen aan de schepping (waar ik onderdeel van ben) zoals deze tot mij komt. Of misschien wel recht doen aan de schepping zoals ik deze ervaar. Dit wordt soms nog wel eens verkeerd begrepen door een enkele lezer. Dan zou ik teveel de zwakheid idealiseren of de twijfel. Alsof ik mij daarin wil wentelen. Als ik die indruk wek, mag je mij daar terecht op bekritiseren.

Zwakheid en twijfel is niet mijn ideaal maar recht doen is mijn ideaal en liefde mijn drijfveer die ik zoek. Om weer een bijbelse reflectie van Paulus te gebruiken vanuit de Willibrord vertaling: “de schepping verlangt vurig naar de openbaarmaking van de kinderen van God. Want zij is onderworpen aan een zinloos bestaan… …maar zij is niet zonder hoop.” (Rom. 8:18ev)

Met zwak geloven wil ik dus een soort vertrekpunt zoeken waar mensen (zoals ik) vanuit kunnen vertrekken om met beginnend vertrouwen te (gaan) geloven en te hopen op een betere toekomst. Maar dat vertrekpunt begint in mijn ervaring eerder bij zwakheid dan bij kracht. Door mijn zwakheid richt mijn vertrouwen en mijn hoop zich naar buiten. En de liefde is daarin voor mij een opgave die bevrijdend heeft gewerkt.

Ook in muziek herken ik mij eerder in liederen waarin vanuit zwakheid wordt gezongen. De psalmen staan er gelukkig vol mee. Voller dan het opwekkingsbundeltje, is mijn indruk =) Zo heb ik ook wat minder met de meeste praise-muziek die al in de hemel begint en neig ik meer naar het alternatieve circuit waar de heerlijkheid vaak moeilijk zichtbaar is door de aarden vaten. Soms denk ik dat dit vaak ook karakter-bepaald is of dat het afhangt van je spirituele talen. De enthousiastelingen neigen doorgaans meer naar muziek die makkelijk meezingt en vrolijk maakt. Voor de meer contemplatief ingestelde zoeker spreekt andere muziek meestal aan. Wat het precies is weet ik niet, maar dat het verschillend wordt beleefd accepteer ik als iets uit een weerbarstige en veelkleurige werkelijkheid =)

Met deze lange inleiding wil ik nog even kort wat muzikale helden noemen vanuit mijn persoonlijke ervaring die daarbij passen. Michael/Mike Roe en Michael/Mike Knott.

Roe is bekend geworden als gitarist van Charlie Peacock en misschien nog meer als frontman van de 77’s. Dit was dan ook meer zijn eigen muziekstijl. De muziek van Roe staat veelal ook in het teken van menselijke zwakheid waar ik vrij makkelijk bij kan aanhaken: Holy day (over het komen en gaan van zijn vrouw), Nobody’s fault but mine, etc.. Daarnaast is er ook plek voor de roep naar boven in I need God of MT (More Than). Zijn mooiste solo-album Save as Milk maakte hij toen zijn huwelijk stuk liep. Op Drowning with land in sight (alleen de titel al…) staat het gevoelige Alone together. Volgens mij over de eenzaamheid die hij heeft ervaren tijdens zijn huwelijk. En met veel respect, liefde maar ook pijn. Voor mij is het mooiste nummer Teach us wat hij samen met Julie Miller zong op het album At the Foot of the Cross (1). Een gevoelig gezongen gebed tot God. Helaas kon ik deze niet vinden op het web.

Als iemand mij nog kan helpen aan een Nederlands interview met hem – wat ooit grote indruk om mij maakte – dan is dat erg welkom.

Self Portrait

Een andere muzikale held is Michael Knott. “Ondanks” zijn gelukkige jeugd en zijn “supporting parents”, gaan zijn liedjes veelal over de zelfkant van de samenleving. Mensen die verslaafd zijn aan drugs of alcohol. Meisjes die die speelbal zijn van mannen met macht. etc. En in dit alles is de verwijzing naar God of het hoger vrij gering aanwezig.

Knott begon met de wat heftige punkrock van LSU (Live Savers Underground) en bleef in die sfeer met Strong Guru’s en Bomb Bay Babies. Tussendoor maakt hij nog wat solo albums die wat meer in het teken van singer-songwriter stonden.

Zijn solo-album Fluid was een soort mix. Daarop staat het geweldige nummer Jesus. Uit zn tenengezongen. Met zijn band Aunt Betties maakte hij later een rauwere ironische rockversie van dit nummer.

Met deze band kreeg hij zelfs een contract bij Warner. Door op de hoes Jezus als sympathieke barman af te schilderen, werd hij door conservatief Amerika verketterd. Zijn albums kwamen niet langer op de schappen van christelijke muziekwinkels.

In deze eeuw was hij nog even de frontman van de band Cush. Dit was een gedroomde combinatie voor mij, met de geniale jongens van The Prayerchain met topgitarist Andy Pricket. Vlak voordat zij naar Flevo zouden afreizen kwam het helaas tot een breuk, waardoor een meer gelikte zangstem met cowboyhoed zijn plaats innam.

Let op bassist Campuzano en langharige gitarist Pricket van The Prayerchain

Zo stond Knott ook bekend om zijn eigenzinnigheid en was hij niet makkelijk in de samenwerking. Misschien had hij door deze rauwe kant in hemzelf ook iets meer met mensen waar hij over zong. Het zal me niet verbazen als hij daarin ook veel over zichzelf zong.

Het beste album van Mike Knott vind ik Stripcycle. Dit album speelde hij met een akoestische gitaar die zijn 2 jarige dochter had gestemd. Samen met de cello kreeg dit album daardoor een ongekend creatieve sound tussen punk, rock en singer-songwriter in. Hier is het nummer Tattoo, waarin hij ook een scene bezingt aan de zogenaamde “zelfkant van de samenleving”.

Meer lezen over Knott kan je hier

12 thoughts on “Zwak geloven met Mike Roe en Mike Knott

  1. Larry Norman is voor mij een voorbeeld in de wijze waarop hij vanuit zijn levensvisie bewust koos voor een niet seculiere carriere in de rock muziek. Aan de start daarvan stapte hij zelfs bewust uit de succesvolle band People. Er zijn veel controverses over zijn leven en werk maar voor mij blijft helder de wijze waarop hij over kunst dacht en in ‘zwakheid’ steeds meer ging leven vanuit wat hem elke dag gegeven werd. Let wel zijn actieve zangcarriere werd abrupt afgebroken door zijn hartkwaal. Toch bleef hij tot op het laatst van zijn leven optreden zodra zijn gezondheid dit toeliet.
    In het alternatieve cirquit ben ik wat apart materiaal tegengekomen . Zo heb ik bijvoorbeeld zijn Cd “Sessions”
    waarop hij covers zingt van zijn meest bewonderde “collega’s” Dylan , Emmylou Harris,Bono.

    Kijk op zijn website: http://www.larrynorman.com

    Groet Juko

  2. Mooi dat Larry Norman jou heeft geïnspireerd Juko. Hij was een monument in de christelijke muziek en ik heb de indruk dat hij daarin erg dicht bij zichzelf is gebleven en zich weinig aantrok van de commercie of het christelijke ghetto (term van Bono).

    Ik was zelf ook enkele malen op een concert van hem. Ja zo oud ben ik ook alweer =) Dat was een bijzondere ervaring. Vooral live vond ik hem op zn best met zn rake praatjes en leuke grappen.

    Maar toch heeft hij me niet zo gegrepen als de genoemde jongens. Ik denk dat het meer aan de muziekstijl lag en hij teveel recht toe recht aan rock was voor mij. Ik hou gewoon wel van wat meer alternatieve en experimentele rock in de grunge en indie sfeer. En zijn stem kon mij ook minder bekoren. Sja smaken verschillen soms.

    Maar dat hij hier genoemd en geëerd mag worden lijkt me mooi. Een monumentje dus voor Larry!

    vriendelijke groet,

    Ronald

  3. Vrijzinnig Evangelisch schreef:

    Mooi verhaal. Ben niet oud genoeg om Larry Norman, LSU en dergelijk nog te kennen uit de tijd dat ze bestonden, heb LSU wel op de sampler Rock vs Roll: http://www.cdtrrracks.com/bid1875225.html

    Muziek en spiritualiteit, geloof en overtuiging kan je volgens mij niet los zien. Ik ben zelf een metalhead en dús kritisch. Geldt niet altijd helemaal zo, maar vaak toch wel een beetje.

  4. Wow! Ik kende die Mike Knott helemaal niet, maar wat een lading in dit nummer (Tattoo)! Knott weet een brandend gevoel onder woorden, muziek én beeld te brengen, dat o zo herkenbaar kan zijn…. Gaaf, Ronald, hier ga ik eens wat meer van zoeken. Ik hou wel van het disharmonieuze in een toch herkenbare toonaard ;>) En eigenlijk denk ik… dat wij ook onze tattoo willen laten zien…Ergens diep van binnen…

  5. Leuk dat je het waardeert, Rob!

    Ja, die lading vind ik ook bijzonder. Vooral tegen het einde. En dan met zo’n stem.

    De disharmonie is bijzonder crea. En lief als je weet dat het wordt ingebracht door zijn 2 jarige dochter.

    Over die tattoo die we willen laten zien, ga ik nog even mediteren =)

    Hey grote groet,

    Ronald

    ps. hou me op de hoogte of het lukt met het zoeken van de muziek. Anders valt er wel iets te regelen.

  6. Dank voor je reactie “Vrijzinnig Evangelisch” =)

    Die sampler ziet er leuk uit. Ook veel nostalgische bandjes uit de tijd dat ik kennismaakte met reli-muziek =)

    Mijn metalperiode gaat nog verder terug. Dat was Iron Maiden, Piece of Mind en Number of the beast, Accept, Saxon, Black Sabbath en dat soort bandjes. Vooral sommige vrienden waren echt fan van veel en ik had zo mijn voorkeurbandjes. Toch had ik wel AC-DC achter op mijn spijkerjack staan met een bliksemschicht in een gitaar. Pas heb ik nog wat Saxon teruggeluisterd. Dallas 1 p.m. vind ik nog steeds een indrukwekkend nummer. Zolang metal melodieus blijft en de melodie mij aanspreekt kan ik het wel waarderen. Tegenwoordig is Foo Fighters het hardste wat ik luister =)

    Ik ben wel benieuwd naar jouw bandjes.

    Met je opmerking dat muziek, spiritualiteit, geloof en overtuiging niet los zijn te zien kan ik het roerend eens zijn. Alleen wat nu precies die verbanden zijn blijft voor mij een soort uitdaging. Soms ontdek ik de samenhang pas achteraf. Zo ook met mijn voorkeur naar de wat alternatieve muziek. Daar zit ook een beetje een tegendraadse reactie die ik ook in mijn spiritualiteit herken.

    En jouw relatie tussen metalhead en spirualiteit is dus kritisch. Is een metalhead wel zo kritisch? Het heeft ook iets enthousiasts of explosiefs bijna agressief😉 Toch?

    Hey dank je voor je reactie. Stemt tot nadenken =)

    vriendelijke groet,

    Ronald

  7. Klaas Tuin schreef:

    Oei, daar noem je me een paar namen…. Ik herinner me de concerten van Roe op Flevo nog heel goed. Wow. En Alone together is een mooi voorbeeld. Bijna net zo goed als Film at 11. In de categorie ‘zeer fijne popliedjes die bijna niemand kent’….

    Knott heeft me nooit echt gepakt, maar Pricket daarentegen… Was indertijd een groot Prayer Chain fan.

    In het lijstje Roe, Knott, Pricket zou je eigenlijk ook Gene Eugene wel verwachten. Dig is voor mij nog steeds een erg fijne plaat. Over goede platen na scheidingen gesproken…

    Dat schrijven vanuit de menselijke zwakheid spreekt mij overigens ook veel meer aan dan al die liederen waarin we belijden hoeveel we wel niet van God houden e.d. Tja, ‘biddend zingen’ zeggen ze dan…. Heb jij dan thuis trouwens niet een spanningsveldje?

    Mag ik, ter afsluiting, een tweetal artiesten noemen die volgens mij ook vanuit die zwakke grondhouding schrijven? Wellicht bekend, maar toch…

    Ik ben persoonlijk erg gecharmeerd van Bill Mallonee / Vigilantes of Love. Prachtige teksten op Americana-achtige muziek. Check b.v. Flowers eens: http://www.youtube.com/watch?v=NynpJU-KH3Q

    “We all need new beginnings
    First steps make us better
    Maybe you’re just a prayer away
    From gettin’ you shit together”

    Een andere aanrader is wat mij betreft Martyn Joseph, al heeft die misschien een beetje 2 kanten. Hij staat voor een deel in de traditie van de protest singers waardoor hij vaak wel oproept om af te zien van kracht, maar wellicht dat hij voor sommigen dan wat te stellig kan zijn. Hij heeft echter ook een andere, zwakkere, kant. Ik neem I’m on my way maar als voorbeeld: http://www.youtube.com/watch?v=Tqhlp9dOvYA

    “I’m running, loving, stumblin’ on my way”

  8. Hey Klaas,

    Fijne popliedjes die bijna niemand kent… Film at 11. Daar wil ik dan graag meer van weten =)

    Ja dat je iets had met Pricket kan ik mij goed voorstellen. Een gitarist met een uniek geluid. Ook leuk dat hij er even kort The Violet Burning mee verrijkte.

    Het ging hier vooral over Knott en Roe. The prayerchain is voor mij een apart hoofdstuk. Ik was een groot fan toen en ik draai het nog steeds met veel gevoel. Ik heb dan ook al hun albums. Was je ook nog op hun reunie-feestje op flevo. Pricket met kort haar =)

    Gene Eugene is natuurlijk ook een naam die genoemd moet worden in deze context. The Lost Dogs vond ik geweldig en de stem van Gene Eugene vond ik mooi en bij vlagen bijzonder, maar de liedjes van Adam Again vond ik minder pakkend. Dig heb ik ook in mijn collectie. Ik zal het nog eens draaien. Misschien was ik er gewoon nog niet aan toe =)

    Ha, mijn spaningsveldje thuis. Grappig dat je dit noemt. Is het huwelijk vaak niet een groot spanningsveld? Al is het maar het spanningsveld tussen man en vrouw… Ik hou van spanningsvelden die uitdagen. En wat dit betreft is het spanningsveld niet zo enorm. Niet alles is wat het lijkt. Als het om zwak geloven gaat zijn we dicht bij elkaar gekomen door onze persoonlijke ervaringen. En we bewegen steeds beter met elkaars verschillende karakters mee =)

    Bill Malonee is mij onbekend. Je linkje was veelbelovend. Mooie stem ook. Ik ga op verkenning. Dank je!

    Martin Joseph is mij dan wel weer bekend. Heb zelfs nog wat concerten van hem meegemaakt. Wel goed en mooi, maar ook niet pakkend. En soms vond ik hem inderdaad wat erg stellig en idealistisch ook. Tijdens mijn studie was mijn huisgenoot fan van hem en dat stond mij toen een beetje tegen. Misschien ook nog vatbaar voor een hernieuwde kennismaking =)

    Leuk om te lezen dat je je in de beweging vanuit zwakheid herkent en dit aanvult met jouw muzikale ervaringen. Ik waardeer dit soort uitwisselingen enorm, dus dank je Klaas!

    Vriendelijke groet en tot snel volgens mij =)

    Ronald

  9. Vrijzinnig Evangelisch schreef:

    @Ronald
    Begonnen heel vroeger met Demon Hunter en Mortification. Nu groot fan van Extol, Sympathy, Vengeance Rising (die je denk ik nog wel kent, of niet?). Ik ben ergens tussen 2002 en 2004 begonnen met het luisteren naar metal, dus nog echt een groentje. En dan ben ik meer een fan van de extreme, dus minder melodieuze metal, maar bands als Jerusalem, Barren Cross, Stryper, Guardian, Neal Morse, Final Axe, Deliverance en al dat soort bands kan ik ook wel waarderen.

    Over metal en kritisch: Metalheads zijn vaak tegendraads. Dat kan zich op verschillende uiten. Er zijn veel metalheads die hun geloof met de jaren zijn verloren, waarbij dat bij metalheads vaak meer reuring veroorzaakt dan bij ‘gewone’ kerkverlaters, er zijn ook juist veel metalheads die heel erg veel overtuiging hebben simpelweg omdat ze zich bij alles wat de dominee/ voorganger/ spreker/ hoe zo iemand in de kerk ook heet zich afvragen of ‘die knakker’ wel gelijk heeft. Heel erg een houding van: “ik laat me niets vertellen.” Die houding waardeer ik heel erg. Volgens mij typisch iets voor metalheads.

  10. En Klaas ik was hier enthousiast over Roe en Knott. Met name omdat er meer bekend is over hun leven in relatie tot hun muziek.

    Maar laat ik dan toch nog even duidelijk zijn wat betreft The Prayer Chain. Hun muziek gaat voor mij alles te boven. Roe en Knott hebben mooie nummers en van sommige albums vind ik bijna alle nummers mooi. Dat geldt ook voor de Violet Burning, The National, Radiohead, Foo Fighters etc. Op de volgende trede komt dan The Arcade Fire en daar ver voorbij komt dan The Prayer Chain🙂

    Maar natuurlijk valt muziek niet te vergelijken en is het vaak sterk afhankelijk van de sfeer en de fase in je leven. Maar van The Prayer Chain vond ik de concerten echt een intense ervaring en zo’n beetje alle nummers goed. En ze werden steeds beter. En dat had veel te maken met Andy Prickett’s rauwe piepende gitaarklanken wat klopte met de rest. Qua energie en creativiteit vind ik ze niet te evenaren. Tijdloze muziek, voor in de hemel dus! Wat mij betreft🙂

    En omdat je zelf onnodig en veel te bescheiden bent om hier linkjes te zetten, zal ik nog twee filmpjes van The Prayer Chain toevoegen😉

    Goed dat je ze nog even noemde. Dank je!

  11. @Vrijzinnig Evangelisch
    Ja daar zitten wel bekende namen bij. Ik had tijdens mijn studie een huisgenoot die Mortification en Vegeance Rising draaide. Ook Deliverance, Jerusalem, Barren Cross, Stryper, Guardian en Neal Morse ken ik. Sommigen zelfs uit eigen collectie. Toevallig vorig jaar nog een dvd van Morse gezien. Mijn buurman is nogal evangeliserend fan🙂

    Ja zo’n kritische houding herken ik. Dus dat je het waardeert daar kan ik me veel bij voorstellen. Hoewel ik dit bij mezelf een poos naar de achtergrond heb “gezet” en mij soms wat teveel aanpaste aan mijn omgeving. Maar op een vriendelijke manier bleef ik altijd wel kritisch en vooral onderzoekend. Ik nam het ook niet makkelijk “zomaar” aan.

    Ook was ik altijd wel idealistisch gericht op positieve veranderingen. Ook binnen de kerk. In sommige situaties werd het wat minder vriendelijk of wat minder handig. Dan moest ik er wel goed mee leren omgaan en ook iets van gezag leren accepteren. Dat kwam ook weer ten goede aan mijn eigen verantwoordelijkheid om soms een positie te kiezen waarin gezag nodig was. Dit speelde bij mn rol in de kerk, maar leerde ik het meest als vader. Ook een goede betrokkenheid en de daaraan gekoppelde verantwoordelijkheid kostte mij door een kritische houding soms wat meer moeite. Maar als ik terugkijk op mijn “lange”😉 leven dan is die mix er wel geweest… uiteindelijk🙂

    Ik denk dat ik veel heb (gehad) aan mn ervaringen als vader, maar ook wel mijn sociale opleiding en natuurlijk die jarenlange intensieve therapie🙂

    Verder herkende ik mij ook in het spiritualiteitsmodel van Waaijman waarin de tegendraadse spiritualiteit echt een plek heeft naast scholenspiritualteit en lekenspiritualiteit (zie eerdere blog). Dit lijkt mij een beetje op de trits van de psychologe Karen Horney in haar drie basishoudingen, repsectievelijk: ertegenin gaan, aanpassen, afstand nemen.

    Deze houdingen horen eigenlijk bij elkaar en vullen elkaar aan. Zo blijf je gezond. En zo blijft ook een organisatie gezond, denk ik. En ook in de kerk (…) is dit niet anders.

    Daar waar de kritiek wordt uitgebannen, daar gaat het meestal mis door klakkeloze aanpassing, waardoor mensen in de knel komen.

    Goed lang genoeg ge-oreerd🙂 Maar de waardering voor een kritische houding en met name een tegendraadse spiritualiteit spreekt mij aan. Zeker in samenhang met de twee anderen vormen.

    Ik weet alleen niet of metalheads deze andere vormen ook gemakkelijk in hun attitude integreren😉

    Hey dank je voor je bijdrage en tot later weer!

    Ronald

  12. Klaas schreef:

    Ik had gisteren bij het wegrijden even het idee dat m’n autoradio het begeven had: wat een gepiep en gekraak…. Bleek dat ik vergeten was dat ik na lange tijd Antarctica er weer eens in had gestopt. Jouw schuld😉

    Altijd apart en leuk om te zien hoe mensen bekend kunnen zijn met dezelfde artiesten en toch heel verschillende voorkeuren kunnen ontwikkelen. Frusterend als je helemaal vol bent van de nieuwe cd van je favoriete artiest en dat dat bij anderen maar niet wil landen, maar tegelijkertijd is het prachtig om te zien hoe muziek mensen op heel verschillende manieren kan raken.

    Van Knott en Roe is inderdaad ook het nodige bekend los van hun werk. Ik vind dat altijd wel een meerwaarde hebben. Bij een band als The Prayer Chain geniet ik vooral van de muziek maar heb ik eigenlijk nooit het idee echt ‘naar binnen’ te kunnen kijken. Dat heb ik bij iemand als de eerder genoemde Bill Mallonee juist weer wel. Hierbij nog een mooi kennismakingsartikel: http://www.christianitytoday.com/ct/article_print.html?id=66838

    Ik denk dat het geen kwaad kan Martyn Joseph nog eens een 2e kans te geven. Ik kan me heel goed voorstellen dat hij idealistisch overkomt. Hij heeft absoluut een andere, betere, wereld op het oog. En hij schroomt ook niet om datgene wat verre van ideaal is in deze wereld duidelijk te benoemen. Check b.v. het nummer ‘How did we end up here’ maar eens. Dat is echter maar 1 kant van de medaille. Met het hebben van idealen an sich is m.i. niet veel mis. Hield Jezus met zijn verhalen over het Koninkrijk ons ook niet zijn idealen voor? De vraag is hoe je die idealen denkt te kunnen verwezenlijken. Jezus’ weg is daarin een weg die niet die van de wereld is. En naar mijn idee doet Joseph een goede poging om Hem daarin te volgen. Ik zie dat b.v. in het nummer Kiss the World, waarin Joseph zingt de wereld beautiful te willen kussen. Geen verandering door kracht, geweld, of keihard werken maar door een kus, door de liefde. In het nummer zingt hij dat hij z’n schoenen er wel voor over heeft en misschien ook wel een paar van z’n meningen ervoor op wil geven. Een prachtige erkenning dat het opgeven van je meningen vaak moeilijker is dan het opgeven van materiële zaken… En in die lijn zingt hij ook “Sometimes it’s more important to love, than to always have it right”. Prachtig zwak understatement, als je het mij vraagt… Anyway, check het zelf eens: http://www.youtube.com/user/piperecordsltd#p/a/f/0/b3NU2al6eoM

    Groet,
    Klaas

    PS Film at 11 staat op Drowning with land in sight. Mooiste nummer van de cd als je het mij vraagt…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s