Missional manifesto, spirituele missie of missional story?

In het missionaire debat onder christenen is er vanuit de V.S. een “Missional Manifesto” verschenen. Het is gemaakt door mensen van naam uit diverse christelijke denominaties. Onder hen bevinden zich Tim Keller, Alan Hirsch en Dan Kimball.

Manifest
Nu heeft een manifest volgens woordenboeken de betekenis van een collectief programmatisch geschrift. Een missionair manifest kan dan de indruk wekken van een collectief missionair programma. Iets wat vrije missionarissen die graag pionierend nieuwe wegen verkennen graag achter zich willen laten.

Dit blijkt al uit de reactie van missionair pionier en gewaardeerd zwager Johan ter Beek. Met de typering dat ze “de neuzen dezelfde kant op willen hebben”, lijkt hij zich hierdoor wat beknot te voelen. En dat is ook wat een manifest vaak wil doen. Maar de opstellers van dit manifest zijn uiterst voorzichtig in hun preambule. Hier volgt een vertaald fragment met dank aan Arjan Vreugdehil en Jos Douma.

God is een zendende God, een missionaire God, die zijn volk — de kerk — geroepen heeft om missionaire vertegenwoordigers te zijn van zijn liefde en glorie. Het concept ‘missional’ is bij uitstek de belichaming van deze gedachte. Dit manifest is erop gericht de kerk te dienen door haar roeping te verduidelijken en haar te helpen om Gods zending in de wereld van vandaag theologisch te verstaan en in de praktijk te brengen. Hoewel vaak word gesteld dat ‘Gods kerk een missie heeft’, is het volgens een ‘missional’ theologie juister om te zeggen dat ‘Gods missie een kerk heeft’ (Ef. 3:7-13).

Een van de doelstellingen van de theologie is het om de betekenis van woorden te bewaken en zo de waarheid hoog te houden en een bijbels wereldbeeld onder woorden te brengen binnen de geloofsgemeenschap. Het is in het bijzonder belangrijk de integriteit van het woord ‘missional’ terug te winnen. Het ligt niet onze bedoeling (of binnen ons bereik) om woorden te definiëren voor anderen, maar het leek ons helpend om ons te beschrijven en te definiëren hoe wij de term gebruiken — en om anderen uit te nodigen hetzelfde te doen. Een bijbelgetrouw, ‘missionaal’ verstaan van God en de kerk is essentieel voor de verdere ontwikkeling van onze rol in zijn zending, en zo ook voor de dynamiek van het Christendom in de wereld.

Allereerst moet duidelijk zijn wat ‘missional’ niet betekent. ‘Missional’ is niet synoniem met bewegingen die proberen het Christendom te cultureel te contextualiseren, kerkgroei te implementeren, of in maatschappelijke actiebetrokken te zijn. Het woord ‘missional’ kan dat allemaal wel omvatten, maar het is niet tot een hiervan beperkt.

Uitnodigende context
Met deze preambule scheppen de opstellers van het manifest een context waarbinnen het missionaire manifest functioneert. Iets wat lijkt op Levinas’ sociëteit. In deze context heeft theologie de rol om de betekenissen van woorden te verbinden aan een bijbels wereldbeeld. De opstellers hebben niet de intentie om woorden voor anderen te definiëren. Zij menen dat het helpvol kan zijn hoe zij beschrijven en definiëren en nodigen anderen daartoe uit. Een uiterst vriendelijke context dus die de opstellers hier presenteren. Maar de presentatie als perspectief waartoe anderen kunnen worden uitgenodigd, kan in de praktijk door anderen al snel opgevat worden als een afspraak waaraan men zich committeert. Dat is ook meestal het planmatige van een manifest. Hier blijft ik dus een beetje het gevoel houden van zorg voor ongewenste bijwerkingen van dit manifest.

De inhoud laat ik nu verder voor wat het is. Ik lees mooie dingen die zeker een verrijking kunnen betekenen in het perspectief op het missionaire leven. Het is natuurlijk niet alles omvattend, maar geeft wel mooie woorden die ons kunnen uitdagen om op een frisse manier naar missie te kijken. Bijbels gelegitimeerd bovendien😉

Spirituele missie
De spirituele missie die Jos Douma uit het boek van Larry Crabb haalt, wil ik nog even kort noemen. Ik ben nog bezig in dit boek. Wel zie ik daarin een risico van een disfunctionele tegenstelling opdoemen tussen goeddoen en Jezus kennen. Dit lijkt me onterecht worden toegedicht aan emerging church. Een lastig tegenstelling meestal uit reformatorische en evangelische schema’s van werken en genade die maar moeilijk te bezweren lijkt. Goeddoen vraagt inderdaad om meer dan alleen maar goed doen, dus tot zover ga ik mee. Het vraagt om een houding van liefde waarmee we goed kunnen doen. Dit vraagt weer om een afstemming op de liefde zelf die voor een christen in de persoon van Christus is gegeven. Dit kan op een gearticuleerde manier, maar is in de praktijk vaak niet zo gearticuleerd. Daarom niet minder christelijk. Zeker als we Christus in dit goeddoen kunnen herkennen. Ook als het om vriendelijkheid gaat. Ik vind het woord aansluiten voor mezelf altijd wat praktischer. Vriendelijk aansluiting zoeken kan dan ook🙂

Missional Story
Johan’s Missional Story levert een mooi en aanvullend verhaal op en vind ik inspirerend, maar kan natuurlijk ook werken als een nieuwe poging tot een richtinggevend programma. Hij nodigt immers ook uit om de bijbel als verhaal op te vatten en ons missionair werk te laten inspireren door een verhaal. Volgens mij helpt het als we dit debat in een filosofisch hermeneutisch kader plaatsen. Een kader waarin we de praktische werking kunnen ophelderen. Een kader wat deze missionaire stolsels ontdoet van het risico tot domineren en functioneel “verzwakt” ten opzichten van het gebeuren in de praktijk. Dat maakt het niet alleen tot een praktisch kader maar ook tot een ethisch kader. En met een kader bedoel ik eerder een open blik vanuit een ethisch en praktisch perspectief waartoe ik dan weer wil uitnodigen. Hopelijk sluit het aan bij de andere kaders en de persoonlijke context.

Een hermeneutisch perspectief
Ik heb al eerder geblogd over de hermeneutische cirkel en over de leercirkel van Kolb die daar een agogische afgeleide van is. Het is mijn indruk dat deze cirkel opheldering geeft over de werking van een manifest en van een verhaal in de context van het gebeuren. Ik plak hier maar even een schema van Kolb bij uit eerdere blogvruchten.

Een manifest lijkt mij te ontstaan in de gemeenschappelijkheid van vormen en formuleren van abstracte begrippen. Deze worden door de opstellers gegeven als een uitnodiging die kan functioneren in de richting van experimenteren en actief toetsen. Een persoonlijke “visie” wordt zo uitgedaagd om aan te sluiten bij een gemeenschappelijke “visie”. Een mooie uitdaging die inspirerend kan werken voor de praktijk. Mits je je ook vrij voelt om daarin je eigen spoor (met God) te gaan.

Een verhaal ontstaat (net als theologie) meestal iets eerder in de cirkel. Een verhaal komt voort uit de persoonlijke reflectie op concrete ervaringen. Een meer gedeeld verhaal zoals Johan voorstelt, zal eigenlijk ook al in de onderste kant van de cirkel zitten. Ook een verhaal kan inspireren als een context voor onze missionaire praktijk. Het geeft misschien iets minder wenken voor de praktijk, waardoor het minder concreet wordt, maar tegelijk iets meer indruk van vrijheid wekt omdat het minder voorschrijft.

De vertaling naar onze praktijk
Het maakt mij eigenlijk niet zo veel uit. Volgens mij is het belangrijk wat de werking van de voorstellen kunnen betekenen voor onze missionaire praktijk. De cirkel rondmaken van het abstracte naar het concrete. En dat vraagt ook weer om differentiatie. We zijn immers verschillende mensen in een verschillende praktijk. Deze praktische context vraagt ook om afstemming (contextualisatie). Deze vriendelijke afstemming vraagt soms om meer aanpassingen om ons met mensen om ons heen te verbinden. Het lijkt er een beetje op dat de opstellers van het manifest evenwicht wil aanbrengen in vergaande missionaire contextualisatie. Ik ben benieuwd of hierin verbindende intenties meespelen.

Het gaat te ver om er hier nog inhoudelijk op door te gaan. Maar ik vermoed dat ik met deze cirkel een soort praktische verzwakking heb voorgesteld ten gunste van de praktijk. Deze verzwakking kan ons de nodige inspiratie en ook de nodige vrijheid geven om het goede uit een manifest, een spirituele missie of een missional story te halen. Dat is mijn intentie met mijn blog.

17 thoughts on “Missional manifesto, spirituele missie of missional story?

  1. Toch blijf ik erg ongelukkig met de aanpak van “Missional Manifesto”. Ed Stetzer legt het duidelijk uit:
    “I believe the addition of restoration to the story-arc of the gospel is helpful and something I teach and preach, but let me caution us here. When you look at mission history, an emphasis on social awareness and world transformation has led to problems. Any Christian with a history book and a willingness to learn can see that, as missionary Stephen Neill said, “if everything is mission, nothing is mission.”

    I have pointed out before that the last two times that Christians “discovered” social justice, it did not end well. I think that evangelical Christians must focus more acts of mercy and justice but they need to know and avoid the errors of those who came before us that shared the same concern.”

    Men wil het woord missional “framen” binnen de reformatorisch-evangelische opvatting: eerst uitleggen waarom de bijbel autoriteit heeft, daarna “the gospel” als het goede nieuws voor de verlossing van de zondaar en daarna pas de story-arc over hulp, gerechtigheid etc…

    Dit is oude theologie, systeemdenken en angst voor vrijzinnigheid. Dat geven ze zelf ook toe. Wat zou het een ramp zijn als we in Nederland zo’n document gaan ondertekenen, want dat is terug naar af.

    Juist in het verhaal van de bijbel is er geen verschil tussen de vergeving van de zondaar en het systematische kwaad, vergeving en einde van de ballingschap, genezing, bevrijding etc… het hoort bij elkaar. Daarom doet dit manifest de missional story geweld aan door het te willen funderen in een een soteriologisch schema van reformatorisch-evangelische snit.

    Dat mag, maar ik zou zeggen: ga hier nu het gesprek over aan en ga please niet verder met dit manifesto… het geeft helderheid om gesprekken af te kappen. Daar zit een oud soort veiligheids-denken achter. brrrr….

    • Johan ik kan erg meekomen in jouw bezwaren tegen Stetzer. Zijn bezorgdheid voor “social justice” lijkt me samenhangen met zijn eigen beeld van “social justice” en zijn ervaringen hiermee. Dat maakt zijn bezorgdheid begrijpelijk, maar hij kan voor mij niet zo ver gaan dat hij daardoor social justice afwijst. Dat zou zeer rigoureus zijn en in mijn termen “niet verbonden”.

      Het lijkt me dan ook goed dat er open op dit manifest wordt gereageerd op een verbindende manier. Hoe kunnen we dit alles in een goede harmonie brengen? Hiervoor is jouw reactie uiterst waardevol. Ik ben het ook eens met jouw reactie dat we niet terug moeten naar… Wat mij betreft ontwikkelen we met elkaar een nieuw perspectief op missional waarin de diverse schema’s (als verzwakt) kunnen blijven bestaan. Als je hierbij de verbinding op het oog houdt, verwacht ik dat daardoor juist aanvulling plaatsvindt. Zoals je zelf al zegt: “Het hoort bij elkaar”.

      Met Wolterstorff in mijn achterhoofd zal ik dan de metafoor van een tafel voorstellen ipv een fundering. Aan deze tafel zitten diverse mensen (man, vrouw, Afrikaan, Chinees, gereformeerd, etc.) met diverse schema’s (fundering, netwerk, evangelisch, social justice, persoonlijk zieleheil, etc). Aan tafel gaat het om de verbetering van onze missionaire praktijk en alle perspectieven zijn dan inspirerend om verder te komen en belemmeringen te tackelen. Bijbelse waarheid (zie preambule) komt immers tot ons via het persoonlijke en herkennen we door de Heilige Geest. Dit kunnen we niet in schema’s vatten.

      Anderzijds krijg ik de indruk dat jij ook op een onverbonden manier reageert op oude theologie, systeemdenken etc. Ik denk dat je iets meer op de postmoderne golf mag vertrouwen😉 We kunnen echt niet meer terug naar de “moderniteit”. Hoe men zich hiervoor ook zal inspannen. Juist daardoor ben ik niet meer zo bang, omdat de imponerende werking van die dominante schema’s is verdwenen. Dus laat ze maar toe aan de missionaire tafel =) Ze zitten niet meer aan het hoofd van de tafel, want de tafel is tegenwoordig rond =) Dan kan je natuurlijk nog bezorgd zijn dat anderen wel geïmponeerd zullen raken en met de ondertekening zich committeren aan oude schema’s. Daarvoor lijkt mij een open gesprek dan weer zeer behulpzaam.

      Ik denk dat je de schemabehoefte kan zien als een normale fase in de leercirkel van Kolb. En dat de ontwikkeling van zo’n manifest ook een bijdrage kan leveren om schema’s te verzwakken ten opzichte van de missionaire praktijk waarin mensen bekend raken met Jezus en zijn koninkrijk van liefde en recht.

      Ik ben dus ook niet voor een klakkeloos ondertekenen, maar voor een kritisch kijken en aanvullen. Er zit een bezorgdheid bij de opstellers van het manifest en er zit een bezorgdheid bij de lezers. Over deze bezorgdheid moeten we in gesprek raken voordat we zo’n manifest ondertekenen. Als we te snel zo’n manifest tekenen gaan we te snel mee in de beelden van de opstellers die niet de onze hoeven te zijn.

      Ik vertrouw op een goed gesprek en stel het ondertekenen nog even uit =)

  2. Hoi Ronald,

    Een complete vertaling van het Missionaire Manifest is te vinden op mijn weblog:
    http://josdouma.wordpress.com/2011/05/05/gods-missie-heeft-een-kerk-een-vertaling-van-het-missional-manifesto/

    Wat betreft ‘een risico van een disfunctionele tegenstelling opdoemen tussen goeddoen en Jezus kennen’ in Crabbs boek ‘De ideale kerk’: zo’n vaart loopt het volgens mij niet omdat de vier momenten van zijn totaalvisie (spirituele theologie, spirituele vorming, spirituele gemeenschap en spirituele missie) dynamisch met elkaar verbonden zijn.

    Lees: http://josdouma.wordpress.com/2011/04/15/hoe-word-ik-vriendelijker-1/ (waar ik de leercirkel van Kolb overigens ook ter sprake breng).

    Hartelijke groet!

    Jos

    • Dank voor je dienstbare reactie Jos. Ik heb de vertaling ingevoegd.

      Ik ga Crabb nog goed lezen en ben erg benieuwd naar zijn spirituele dynamiek.

      Ik ben nu al met je eens dat de tegenstelling met behulp van een expliciete spirituele dynamiek wordt opgeheven. Dit vraagt wel om een spiritueel perspectief waarin rekening wordt gehouden met de dynamiek van praktijk en theologische theorie. Ook vraagt dit naar mijn mening om een ethisch perspectief waarbij goed wordt gekeken op welke manier de theorie invloed heeft op de praktijk. Ik gebruik het woord inspiratie graag (net als jij) om een vriendelijke en dienstbare sfeer te bevorderen tussen theorie (theologie) en praktijk. Met elkaar tot een praktijk forceren is niemand gediend.

      Ik merk nu eenmaal een postmoderne gevoeligheid waarmee we rekening dienen te houden. Een gevoeligheid die in mijn beleving ook vaak zeer functioneel kan zijn om dominante tendensen te tackelen en een dienstbare houding te zoeken naar elkaar. Ik hoop dat ik hieraan bijdraag met mijn blog.

    • Over Kolb:
      Ik ben gek op de dynamische schema’s die verwant zijn aan de (filosofische) hermeneutiek. Dat geldt voor het schema van Larry Crabb en ook het schema van Kolb. Dit heb ik geleerd vanuit mijn opleiding als agoog waarbij ik merkte dat een hermeneutische methoden zoals de ervaringsgerichte hulpverlening ook echt werkt (voor mij). Dit heb ik tot een soort levenshouding gemaakt. Een beetje Gadammeriaans, zoals je in mijn eerdere blogs kunt lezen😉

      Zelf doe ik dit vanuit mijn overtuiging dat de filosofische hermeneutiek een perspectief biedt die kan bijdragen tot waarachtigheid. Open de hermeneutische cirkel rond maken in het verbindend gesprek met elkaar lijkt me praktisch zeer functioneel. Op die manier kwam ik terecht bij Gianni Vattimo en ben ik ook terecht gekomen bij de spiritualiteit die ik ook benader vanuit dit dynamische perspectief.

      En daarin is het aangenaam om jou te ontmoeten =)

      Maar hermeneutiek en Kolb zijn al jaren mijn stokpaardje op deze- en op mijn vorige blog. Daar is Gianni Vattimo bijgekomen en een meer expliciete kijk op spiritualiteit. Dus ik hoop niet dat mensen nu zoiets krijgen “daar komtie weer met zn cirkels, zn Kolb, zn hermeneutiek, zn Vattimo en zn spiritualiteit. En als ze dit wel hebben dan zit ik daar ook niet meer mee😉

  3. Johan ter Beek schreef:

    bedankt voor je uitleg over de tafel. mooi beeld!
    maar ik had het idee dat we juist met elkaar om die tafel zaten. het gesprek over missional mocht gaan over de vraag hoe je de autoriteit van de bijbel ziet, of het evangelie betekent: verzoening van de zondaar of veel meer dan dat, of de gevolgen van het evangelie niet het evangelie zelf zijn, of social justice niet net zo goed het centrum van het evangelie is… etc etc.

    maar nu komt iemand aan tafel met een manifesto om het begrip missional te framen. wat doet dit met het gesprek aan tafel? kunnen we missional zijn op meer post – moderne manier of niet?

    natuurlijk mag met dit manifesto op tafel leggen om tot de conclusie te komen dat we er in de praktijk weinig mee op schieten. vandaar mijn voorstel voor een missional story en daar onze plaats in vinden en over gaan tot een missional houding.

    in een verhaal krijgen ervaringen een plaats, heeft de verzoening van de zondaar betekenis en social justice net zo. het verhaal het een climax, een held, een drama en een hoopvol uitzicht. het verhaal spoort aan om mee te doen, om onderdeel van het script te worden, om acteur te zijn. dit is geen modernistisch ABCtje zoals het manifesto, maar een ruw verhaal met onzekerheden, maar tevens vol met inspiratie, hoop en richting.

    mijn conclusie: missional manifesto is nuttig voor hen die weer missional moeten worden nadat men dat is kwijtgeraakt.

    maar hoe is men missional kwijtgeraakt? door de scheiding tussen evangelie ( als verzoening voor de zondaar) en evangelie (koninkrijk, god is koning, koninkrijk is nabij, genezing, social justice, vergeving en verzoening, etc).

    missional manifesto is door deze opzet juist de wortel van het missional probleem zelf!

  4. Ik voel je bezorgdheid mee en zie dit als een kans om open in gesprek te gaan over elkaars “bezorgdheid”. Want die is er blijkbaar wederzijds.

    Framen en manifesto blijven voor jou iets pre-scriptiefs houden en met de inhoud van het manifesto voel jij nattigheid. En dat lijkt me ook realistisch.

    Mijn insteek zou dan eerder zijn om via dit manifesto in gesprek te gaan en in gesprek te blijven. Het kan nooit meer zo zijn dat dit manifesto het laatste woord heeft. Dat werkt tegenwoordig niet meer in de praktijk. Het kan hooguit helpen om te oriënteren. Hierin is het van belang om ook de punten van jouw missional verhaal naar voren te brengen. Alleen als je dit teveel polariseert dan sluit dit ook weer niet aan op de liefhebbers van het manifesto waar ook goede punten in staan.

    Daarom ben ik niet voor polariseren maar voor een samengaan in harmonie. Een dienstbare band van de liefde in woorden van Paulus. De tafel is immers rond.

  5. Hoewel ik niet op de hoogte ben van veel van de ‘context’ van bovenstaande, en dus misschien wel niet tot een zinnige reactie in staat, deel ik toch even een oprisping:

    Het hele proces van Theologisch Manifesteren komt mij voor als een theoretische bezigheid, die weliswaar de nodige mensen van de straat houdt, maar richting gevend en sturend niets toevoegt. Dat de theologie ‘de betekenis van woorden moet bewaken’, ‘de waarheid hoog moet houden’; als dat al ooit haar positie is geweest, het anno 2011 zo benoemen is tekenend voor een hoge mate van zelfoverschatting van de sociëteit der godgeleerden. Als (hermeneutische) hulpdiscipline valt er nog veel nuttigs van haar te verwachten. Theologen die zich grootster willen manifesteren komen in de positie van het bordje “Al uw wasgoed hier”, dat in de etalage van een Antiquair terecht is gekomen. Wie daar met zijn wasgoed naar binnen gaat komt beschaamt en teleurgesteld uit. (Met dank aan Kierkegaard voor de metafoor.)

    Ophouden dus, met die Manifesten en de, voor je ’t weet, eindeloze discussies die daaruit kunnen voorkomen. Hoewel ik daar zojuist een (botte) bijdrage aan heb geleverd…😉

    Geert Jan

  6. Kijk nu komen er zinnige geluiden uit de veelkleurige en weerbarstige praktijk van missionair bezig zijn. Ook al is het een botte bijdrage, het is een bijdrage vanuit de context van een veelzijdig missionaire praktijk en met veel gezond verstand (geïnspireerd door Kierkegaard)😉

    Ik sluit bij je aan dat het primair om de missionaire praktijk gaat. En dat is al een praktijk die zich niet makkelijk met woordhekjes laat omheinen en die een veelkleurigheid laat zien en moet blijven laten zien, wat mij betreft.

    De sociëteit der godgeleerden zullen de cirkel ook rond moeten maken en hun ondersteunende theoriën (want meer kan het eerlijkheidshalve niet zijn) moeten aanpassen aan de functionaliteit voor de gezamenlijke praktijk. Ken je plaats in de cirkel! Missionaire documenten en geestelijke geschriften worden niet in de studeerkamer geboren maar in de praktijk. De bijbel laat dit mij ook zien. En een theoloog kan hierbij net zo zinnig aanvullen als vissers, artsen, schaapherders, koningen en belastinginners om maar wat bijbelschrijver te typeren. Dus we blijven goed naar elkaar luisteren, wat mij betreft.

    De waarheidsopvatting zal inderdaad nog een belangrijk aandachtspunt worden. Waarachtigheid lijkt me ook veel belangrijker in een open gesprek. Theologen kunnen niet meer vasthouden aan een waarheid die pre-scriptief opgelegd kan worden. Theologie is immers een dienstmaagd om het leven met God te kunnen leven. En zelfoverschatting maakt opdringerig waarbij al eerder de grens van het geweldadige is overschreden, leert de geschiedenis. De theologie begrijpt immers achterwaarts terwijl het leven voorwaarts geleefd zal moeten worden, om Kierkegaard maar eens vrij te citeren. Vandaar mijn “uitnodiging” om via een ethisch perspectief ieder in zn eigen hok te houden, maar wel het hok open te laten en elkaar met vriendelijke gastvrijheid te bezoeken😉

    Dank voor je bijdrage Geert Jan. Altijd welkom!

  7. Ik zal nog een kritische noot proberen te kraken. Een bizar puntje in de omgang met het manifest vind ik het klakkeloos overnemen van een document uit een Amerikaanse context.

    Meestal ontstaat een manifest na een open gesprek met een brede groep mensen. Als we dus al behoefte aan een manifest hebben, dan lijkt mij een open gesprek vooraf met wederzijdse inspiratie een belangrijke voorwaarde om goed te kunnen afstemmen met de Nederlandse missionaire praktijk(en).

    Dus ik hoop dat er een gesprek op gang komt waarin de wederzijdse bezorgdheden zullen worden gedeeld en karikaturen worden weggenomen om weer dichter tot elkaar te kunnen komen. We zijn immers aanvullend.

    “Opdat zij allen één zijn en de onderlinge liefde mag worden gezien.” Dat lijkt me een prioriteit waar we niet makkelijk aan voorbij kunnen gaan. En deze eenheid mag geen verstikkende eenheid zijn, maar een inspirerende en ondersteunende eenheid, wat mij betreft.

  8. @Ronald,
    “Een bizar puntje in de omgang met het manifest vind ik het klakkeloos overnemen van een document uit een Amerikaanse context.” Wat mij betreft wordt er helemaal niets klakkeloos overgenomen, en wordt het manifest niet nu in het Nederlands gepresenteerd om er heel veel handtekeningen onder te laten zetten. Want dat is een doodlopende weg. Mijn insteek is tot nu toe om binnen de beweging van de door jou geïntroduceerde leercirkel van Kolb op de plek van het ‘vormen en formuleren van abstracte begrippen’ een tekst aan te reiken die heet van de naald komt in een interessante discussie over ‘missional church’ in de Amerikaanse context. Ik vind het een boeiende tekst uit een boeiende discussie waarin ik op heel gecomprimeerde manier kennis maak met een belangrijke stroom in de missional theorievorming.

    @Geert Jan
    Uiteraard gaat het om de missionaire praktijk. Maar als we dat steeds zeggen kunnen we dus elke vorm van missiologie of missionaire studie of missional theorievorming keurig afserveren. Dat lijkt me rijkelijk naïef en in strijd met hoe leerprocessen in elkaar zitten. Ik probeer zelf momenteel leiding te geven aan een missionair veranderingsproces in een bestaande gereformeerde kerk zodat we én opener en gastvrijer worden én als christenen leren om te zien dat missionair zijn niet gaat over extra activiteiten van de kerk maar over een missionaire levensstijl in het alledaagse leven. Dat is niet heel gemakkelijk, maar dus wel heel praktisch. En ik voel me daarbij buitengewoon gestimuleerd door de vruchten van de denk- en schrijfprocessen van anderen (bv. boeken van Alan Hirsch en artikelen van Tim Keller – toevallig twee van de mede-opstellers van het manifest – voor mij reden te meer om er met veel interesse naar te kijken).

    Met hartelijke groet!

    Jos

    • @Jos
      Ik ging vooral even los op de grote woorden (Manifest, Bewaken, Waarheid). Natuurlijk is er zoiets als leren van en door anderen, sterker nog: er is geen ander leren. Maar de neiging om daarbij voortdurend bakens te willen oprichten in de vorm van algemene waarheden en theorieën stuit mij steeds meer tegen de borst. Dat is misschien nuttig in de meer exacte takken van sport, maar de immer uitdijende stroom van academische specialismen met hun leerstoelen, promovendi, empirische onderzoekjes en wat dies meer zij maakt op mij steeds meer een komische indruk. Helemaal als die specialismen zich bevinden op theologisch terrein.

      Een ander type baken of autoriteit is de held, het rolmodel, het voorbeeld. Daarvan leren staat al een stuk dichter bij de dynamiek van het praktisch bestaan, maar het daar schuilende het gevaar van kopieergedrag, voetstukplaatsing en overdadige conferentievorming is ook niet gering.

      Kortom: laat je inspireren door van alles en nog wat, maar doe vooral moeite om dicht in de buurt van de concrete situatie te blijven; dat houd ik mezelf tenminste voor.

      De afgelopen dagen heb ik trouwens een boek gelezen dat me daartoe nog weer wat meer inspireerde (!): Coen Simon, En Toen Wisten We Alles, Een pleidooi voor oppervlakkigheid. Ambo 2011. Relevante cultuur- politiek en wetenschapskritiek. Absolute (nou…) aanrader!

      Hartelijke groet,

      Geert Jan

    • Nog niet Anton, nog niet!😉

      Maar het lijkt me mooi en nuttig als dit door een open gesprek over missionaire benaderingen als inspiratie voor de missionaire werker we meer in de buurt gaan komen van de gemiddelde kerkgangers die op hun manier allemaal missionair zijn.

      Dit zijn dus wat voorbereidende gesprekken daartoe. Hoop ik!

      Hartelijke groet,

      Ronald

      • Kan me vinden in Anton’s reactie. Ik lees dit met aandacht en interesse, maar ontdek bij mezelf dat dat vooral voortkomt uit interesse naar wat er speelt in christelijk (of theologisch) NL. Niet echt toepasbaar in het dagelijks leven he?😉

        Ik wacht af…

  9. Dank voor je reactie Jos. Dat klakkeloos overnemen had ik niet van je verwacht, maar kan een risico worden bij anderen die de bezorgdheid van de opstellers delen. Ik ben dan weer bezorgd als in de aanloop het open gesprek over deze bezorgdheid uitblijft.

    Je correctie hierop ontvang ik blijmoedig en over de koppeling aan het proces van Kolb waren we het al eerder eens. Ook ik vind het een boeiende tekst uit een boeiende discussie. Het kan ons zeker ook uitdagen tot een open gesprek binnen de Nederlandse context. Daarin hoor ik ook een beetje bij je dat de tekst als “manifest” presenteren op Nederlandse bodem iets te stevig is. Of heb ik dit mis?

    “Met interesse naar kijken” is zeker wat ik tot nu toe ook heb gedaan. Daarbij stel ik mij wel de vraag naar de status en de werkzaamheid van het document. Het proces. Daarin ben ik dan weer erg voorzichtig om een dreigend forcerende werking naar missionaire praktijk in vriendelijke banen te leiden. De gevoeligheid voor dit soort manifesten blijkt immers niet gering. Dat is een vrucht van de postmoderniteit en wat mij betreft een positieve vrucht omdat het de vraag naar gezag en macht expliciet maakt en ethiek een belangrijke plek geeft.

    Ik zie uit naar een open gesprek over de missionaire toekomst van Nederland waarin we de vruchten van dit manifest, de vruchten van emerging church, Crabb etc. inventariseren en op waarde schatten zodat er een positieve impuls komt voor mensen als jij en ik die met hun voeten in de “missionaire modder” staan.

    vriendelijke groet,

    Ronald

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s