Hebben we de hel nodig voor missionaire doeleinden?

Verder in “Love Wins” van Rob Bell
Op dit moment ben ik als trage multi-lezer dus nog lekker aan het rondlezen in Rob Bell’s boekje “Love Wins”. Ik ben hierbij net over de helft. Tijdens het lezen gebeurt er meer met me dan het lezen van de droge tekst, merk ik. Vanzelf gaan mijn gedachten ook terug naar het verleden en de vraag welke rol voor mij het beeld van de hel en een altijd durende straf hebben gespeeld.

Daarnaast irriteren de woorden van Bell mij ook door beperking en gebrek aan systematiek en helderheid. Ik weet dat dit niet zozeer het manco van Bell is, maar mijn behoefte tot meer overzicht. Er schieten immers dingen in mijn gedachten die ik bij Bell niet beantwoord vind. Hij houdt er juist van om alles door elkaar aan bod te laten komen. Het leest dynamisch en het zijn immers ook vragen die zomaar door elkaar kunnen lopen. Daar kan Bell weinig aan doen. Dat ligt aan mijn behoefte tot een ordelijke bespreking.

Op zoek naar wat meer duidelijkheid
Voor meer helderheid lees ik daarnaast ook Jürgen Moltmann één van de (weinige😉 theologen die ik erg kan waarderen. In zijn “In het einde ligt het begin, een kleine leer van de hoop” bespreekt hij dit onderwerp en komt hij erg dicht bij Bell.

Door @Borkdude ben ik gewezen op een meer gedegen boek “De onweerstaanbare liefde van God” van Thomas Talbott. Ook daarin ben ik al voorzichtig begonnen en hoop ik voor mezelf de duidelijkheid te vinden die ik nodig heb.

En begrijp me goed. Ik wil zo niet een algemeen standpunt vinden die voor eens en voor altijd duidelijkheid geeft. Dat past immers niet bij mijn zwakgeloven. Het is puur persoonlijk. Ik heb vragen en zoek wat meer duidelijkheid. Hierbij kun je je natuurlijk afvragen of ik deze duidelijkheid nodig heb om goed mijn “werk” te kunnen doen. Deze vraag neem ik ook mee.

Verschillende kanten van de discussie
Ik merk namelijk dat de discussie rondom de vraag “worden uiteindelijk alle mensen behouden?” verschillende kanten heeft. Bell laat ze allemaal voorbij komen, maar mengt ze zodanig met elkaar dat ik de helderheid ga missen. Daardoor wordt het voor mij soms wat veel geredeneerd uit vooropgezette beelden. Een voorbeeld hiervan vind ik bij Bell:

“een liefdevolle God kan toch niet besluiten om een mens voor altijd te laten boeten?!”

Dit grijpt terug op ons beeld van de liefde die niet noodzakelijk hoeft te sporen met Gods liefde. Daarom zet ik voor mezelf graag de verschillende kanten van het gesprek op een rijtje. Misschien zijn er nog meer te noemen. Dan laat ik me graag aanvullen.

– een existentiële- of persoonlijke kant
Het lijkt erop dat Bell zich eerlijk afvraagt hoe een liefdevolle God nu kan komen tot het oordeel en de toekomst zoals veel christenen durven te beweren. Een liefdevolle God laat mensen toch niet voor eeuwig boeten. Het ligt toch voor de hand als mensen zich tot God keren ze door God worden gered? Ook al is dit na de dood? Deze existentiele kant vind ik herkenbaar en deze vragen leven ook bij mij. Ook ik vind dit iets ongerijmds hebben.

– een missionaire- of praktisch theologische kant
Vanuit missionair perspectief is Bell op zijn best. Hij stelt vragen die veel missionaire werkers moeten herkennen. Dit hoorde ik ook bevestigd op de “Bell-avond” in Utrecht. De hindernissen die hij noemt om verder te gaan met het christelijk geloof zijn voor mij zeer herkenbaar. Ik ben ze in mijn praktijk zo’n beetje allemaal tegengekomen. Dus het lijkt me heel praktisch om op deze vragen te reflecteren. Of hier nu antwoorden uitkomen of andere manieren om met deze vragen om te gaan… Vragen komen immers voort uit een referentiekader. Deze referentiekaders mogen/moeten ook kritisch worden benaderd. Dat komt dan heel dichtbij. Maar erg leerzaam vind ik.

– een exegetische- en/of theologisch hermeutische kant
Ook hierin geeft Bell antwoorden. Hij laat veel teksten voorbij komen en analyseert maar hij vermengt dit telkens met een missionaire retoriek of een existentiële retoriek. Dat maakt de exegese wat verwarrend. Mijn zwakgeloven kent geen objectieve bijbeluitleg waar de onpersoonlijke waarheid wordt gevonden. Dat wil niet zeggen dat je hierin duidelijk kan zijn in je vooringenomenheid en zo min mogelijk de bijbel laat buikspreken. Daarvoor dient de hermeneutische cirkel. Mijn vooringenomenheid wordt daarin meegenomen en gecorrigeerd door mijn (lees)ervaring.

Niet dat Bell de bijbel laat buikspreken, maar zijn gedrevenheid en zijn “het kan toch niet…” is hierbij wel heel sterk. Is hij dan nog wel open genoeg. Dat vraag ik mij af.

Vandaar mijn behoefte aan andere boeken zoals Moltmann en Talbott. Als iemand nog een tip heeft is dit welkom. Ik had nog een boekje van Willem Ouweneel, maar die heb ik helaas ingepakt in een opslagloods staan =(

De exegetische vragen laat ik dus nog even liggen. Niet omdat ze onbelangrijk zouden zijn, maar juist omdat ze heel belangrijk zijn en meer zorgvuldigheid vragen.

Existentiële- en missionaire vragen
De existentiële vragen en missionaire vragen, vragen ook veel tijd, maar daar kan ik nu alvast iets meer over zeggen. Ik kan hierbij immers meer uit ervaring spreken. Ervaring in wat ik heb gelezen en heb meegemaakt. Dat noem ik getuigen =) Maar een voortgaand gesprek blijft hierin nodig. Dus reageer gerust!

Wat hierbij het meest in het oog springt is de reactie van mensen, dat met het verdwijnen van een altijddurend oordeel de noodzaak tot evangeliseren wegvalt. Deze heb ik zo letterlijk horen stellen.

Valt de noodzaak om te getuigen en zelfs te evangeliseren weg als er geen altijddurend oordeel is? Sommigen menen van wel.

Mijn persoonlijke aanleiding om te geloven
Nu heb ik dit altijddurende oordeel voor mijzelf nooit als aanleiding gezien om te geloven. De enige manier dat ik ermee werd geconfronteerd, stond het me in de weg om verder met het christelijk geloof te gaan. Dus dat vind ik alleen maar voor Bell pleiten.

Ik kwam tot geloof nadat ik “het kwaad” in de ogen had gekeken. Het kwaad buiten mij en in mij. En ik bleef bij het geloof nadat ik “het kwaad” (weer) in de ogen had gekeken. Dat was voor mij genoeg. Het was een kwaad dat mij in zijn greep had en toen hij mij los moest laten, mij nog steeds imponeerde met zijn enorme invloed in deze wereld. Gruwelijk in de meest gruwelijkste zin van het woord. Ik kon er niet van slapen en ik kan er ook niet genoeg woorden aan geven. Maar ik hoop dat dit even genoeg is. Mijn aanleiding om te gaan geloven was mijn existentiële ervaring van het kwaad en mijn behoefte aan redding.

En de hel dan?
De hel kwam in beeld toen ik mij bewust van dit kwaad keerde en redding zocht in een gebed tot God. Dat gebed had gevolgen, maar bracht me nog niet voldoende duidelijkheid. In deze onduidelijkheid had ik beelden van de hel waar ik in terecht zou komen, omdat ik zo slecht had geleefd en mij met dit kwaad had ingelaten. Terwijl ik alles zo goed wist of had kunnen weten (…) God zou mij vast niet meer willen en daarom was de hel mijn lot. Dat was mijn gedachte. Ik dacht dat ik niets meer wist over het geloof, maar dit meende ik dan wel weer te weten. Of kwam dit niet van mij? Dit kostte mij weken van onrust. Dat noemen sommigen ook wel strijd😉

En de bijbel dan?
Al lezende in de bijbel merkte ik dat deze gedachte geen steun had in datgene wat daar stond. Het was dus een gedachte die niet van God was, concludeerde ik. God heeft immers gedachten over mij die goed en liefdevol zijn, las ik onder meer in de profeet Jesaja en toen ik zijn liefde steeds meer ging ervaren, verdwenen deze gedachten. De angst maakte plaats voor liefde. Dus ook daarin was de gedachte over hel en altijddurende veroordeling voor mij geen hulp geweest. Eerder hindernis. De liefde bracht mij dichter bij God en veranderde mijn leven.

Ook daarna toen ik al snel in het missionaire werk rolde, heb ik deze altijddurende straf nooit meer gebruikt in mijn repertoire. Ik had een afkeer gekregen van angstaanjagende vormen van evangelisatie. Deze zag ik averechts werken bij mensen. En kon ik ook bijbels moeilijk legitimeren. Ik was door God gekomen door zijn liefde en redding en had -in termen van Johannes – ervaren dat de angst door liefde verdwijnt. Daarvan kon ik getuigen. Meer niet! En dat is ook wat ik met mijn zwakgeloven kan verantwoorden.

Tot op de dag van vandaag na seizoenen campingwerk en zo’n 3 jaar coördinatorschap bij de zendingsdiaconessen in hartje Amsterdam, 12,5 jaar verkondigend bij de EO en in mijn privésfeer waar mijn missionaire voelhorens zijn gevormd, merk ik dat de gedachte aan een altijd durende straf bij mensen weinig tot geen aanleiding was om met het christelijk geloof verder te gaan.

Bij Helpdesk Live, waar ik vele jaren werkte kwamen er wekelijks tientallen mensen tot een geloofskeuze en las ik de verslagen van onze nazorg vrij nauwkeurig om onze volgende uitzendingen daarop af te stemmen.

Vaak was de geloofskeuze uit nood geboren en vaak doordat ze iets zochten en vonden in het christelijke geloof en een ontmoeting met God. Ze werden ergens door aangesproken. Iets wat ze op dat moment bezig hield. Angst voor de hel en voor altijddurend oordeel kwam ook daar vooral negatief in beeld. Niet als middel om bij God te komen, maar vaak als middel om bij God weg te blijven. Dan werden ze net als ik destijds, gericht op hun eigen slechtheid in plaats van de grote liefde van God. Uitzonderingen zullen er ook zijn. De Geest werkt hierin gelukkig zeer verrassend! =)

Is een rechtvaardig altijddurend oordeel niet nodig bij geweldservaringen?
Dit zou je er nog tegenin kunnen brengen wanneer je te maken hebt gehad met misbruik en slachtoffer bent van geweld. Ik ben vaker flink in elkaar geslagen/geschopt. Dit was vaak ook mijn eigen “schuld”. Ik deed er zelf ook aan mee. Ik heb geen ingrijpende ervaringen als iemand met incest etc. Deze heb ik later wel begeleid als hulpverlener, maar ik kan er niet uit eigen behoefte iets over roepen. Ik lees wel dat er een rechtvaardige straf zal komen, wat ook tegemoetkomt aan mijn behoefte aan recht, maar ik weet ook dat berouw en inkeer redenen kunnen zijn dat iemand in ere wordt hersteld. Zelfs ik die ook als dader van geweld werd gezien, vond redding en herstel. Over “extreem” gruwelijke gevallen weet ik weinig. Ik kan immers niet in iemand kijken en weet niet in hoeverre een dader ook zelf slachtoffer is. Zelf de grote massamoordenaars niet. Dat moet ik aan God overlaten. Maar nog steeds hoeft dit geen altijd durende straf in een hel of “poel van vuur” te betekenen. Nog steeds zie ik ruimte over voor een uiteindelijk herstel. Ook onze rechtspraak is daarop gebaseerd en ook in de bijbel ligt dit gelukkig bij God. Maar ligt de mogelijkheid tot een altijd durende straf ook nog open? Openbaring 20:15 houdt mij daarin nog wel bezig. Dat vraagt om meer onderzoek.

Zo ben ik dus inmiddels wel los van het idee dat de altijddurende straf existentieel en missionair nodig zou zijn. Op persoonlijke gronden en in dit boekje ook door Bell bevestigd. Ik vind Gods liefde voor mijzelf genoeg om existentieel en missionair verder te kunnen. Het is een liefde waar ik zelf beter van ben geworden. Een liefde die mijn leven verrijkt en waardoor ik alles in een ruimer perspectief ben gaan zien. Een liefde ook die ik iedereen gun. Daar zet ik me nog steeds graag voor in. Dat mag je missionair noemen.

Hoe het exegetisch zit wil ik graag nog verder onderzoeken.

ps. Dit laat nog van alles open. Ook dat ik het mis kan hebben. Maar daarvoor gaat het gesprek voort totdat onze kennis overgaat in aanschouwen. De liefde gaat door.

20 thoughts on “Hebben we de hel nodig voor missionaire doeleinden?

  1. Hoi Ronald,
    Leuk om mee te lezen met jouw gedachten…

    Even een korte vraag:
    Waar ik mij goed kan vinden in jouw gedachten rond de missionaire noodzaak van de hel (ik vind het meestal ook geen lekkere binnenkomer) heb ik ergens nog een theologische vraag:
    Als die hel (waar Jezus het regelmatig over heeft) niet zou bestaan, of in ieder geval een stuk minder gruwelijk en / of definitief dan wij ons voorstellen, wat doet Jezus dan aan dat kruis? Hij sterft een gruwelijk dood, ondergaat een enorm diep Godsoordeel… voor wat eigenlijk?
    Komen we dan niet een beetje bij het ontkennen van de noodzaak van het kruis?

    Dit is de vraag die mij tot nu toch bij het letterlijke bestaan van die eeuwige straf houdt…

    Ben benieuwd of Bell je hier ook nog langs leidt…🙂

    Theo

  2. Ben benieuwd naar het boek zelf om te zien in wat voor sfeer er geschreven is.
    Wil daarom mijn bevindingen over het onderwerp nu niet al te diep en ongefundeerd verkondigen. Voor nu put ik uit mijn “ervaringen” .
    Zelf geloof ik wel dat het begrip “rechtvaardig” en “rechtvaardigheid” crusiaal zijn in het totaalplaatje. Immers daar waar “zonde” en “wet” nauw met elkaar zijn verbonden is het Gods liefde die bevrijdt. In een optreden van de zanger Larry Norman 1993 Ichthus(without introduction) geeft hij het helder weer aan zijn publiek: ” Hey God is not accusing you for your sins, Satan is the accuser. God loves you! The accuser is Satan.”
    In dat licht lijkt het me bijzonder tricky worden om zonder “hell” door het leven te moeten gaan.
    Ik zou de vraag dus eigenlijk niet zo willen stellen maar omsmeden naar de stelling:” Gods liefde drijft ons tot missionaire doeleinden!” Want in Zijn liefde ligt de uiteindelijke bevrijding besloten van al hetgeen waarover we ons schuldig weten,denken en voelen. Mijn bevrijding daarvan ligt vooralsnog niet in het antwoord op de gestelde vraag. Maar zoals in het begin van mijn reactie, Ik neem graag kennis van het boek. Waar is het verkrijgbaar?

  3. Hoi Theo,

    Leuk je hier tegen te komen en je interesse op te merken.

    Je stelt een goede vraag, die ik zeker niet onbeantwoord kan laten. Niet alleen naar jou maar ook ten opzichte van mijzelf. Deze vraag is theologisch en komt op het terrein van soterologie. De vraag naar ons heil. Dit houdt zeker ook verband met missionaire doeleinden.

    Laat ik beginnen met de opmerking dat ik de indruk heb dat Jezus sterven aan het kruis meer betekent dan onze verlossing van het toekomstig oordeel. Ik denk dat je zover wel met mij mee kunt gaan. Dus zelfs als we dit loslaten dan blijft er nog onnoemelijk veel over waarvoor Jezus is gestorven. En ook genoeg waarvoor Jezus is opgestaan. Als we de bijbel hierin moeten geloven. En dat wil ik graag.

    Rom 6 reikt ons hierbij wat aan. Jezus heeft voor eens en voor altijd afgerekend met de zonde. Doordat wij als het ware zijn vergroeid met zijn dood (Willibrord vertaling) zijn wij niet langer dienstbaar aan de zonde. Wij zijn rechtens vrij van zonde (vs. 7) Wij zijn dood voor de zonde en levend voor God. Nu al! Zo hoeft de zonde niet langer te heersen, maar kunnen we leven tot eer van God. Nu al! Wij zijn door de heilige Geest tot het ‘mystieke’ lichaam van Christus gedoopt. De Geest die het onderpand is en die ons alles over Jezus laat zien. Nu al! Aangesloten op organisch geheel “een lichaam” waarin Jezus het hoofd is en waarin wij God mogen dienen (Efeze). Jezus is de eersteling (2de Adam) van een nieuw mensdom en wij mogen Hem volgen om Gods koninkrijk bekend te maken. De eerste mens ook die nu bij God in de hemel is. Dat is allemaal een verdienste van Jezus dood en opstanding en hemelvaart. En dat is alleen nog maar voor ons persoonlijk en ons gezamenlijk geloof.

    Jezus dood en opstanding heeft nog een veel wijdere “kosmische” betekenis. In hem heeft God heel de schepping met zich verzoend. In 1 Kor 15 lees je hier meer over. En het zal ongetwijfeld nog meer zijn dan we kunnen bevatten.

    Ik nodig je dus graag uit om Jezus dood en opstanding in de hele breedte te verkennen en samen met mij blij te zijn over de reikwijdte aan betekenis van wat Jezus hiermee heeft laten zien en de lengte hoogte breedte en diepte van zijn liefde hierin. Voor jou en mij (en nog meer mensen)

    Maar terug naar de verlossing van het toekomstig oordeel. Ook dat blijft nog overeind bij de gedachte aan een “niet altijddurende straf”. Verlossing blijft nog steeds nodig. Ook al zou de “straf” niet voor altijd duren. De verlossing gaat ook dan nooit buiten de dood en opstanding van Jezus om. Hij heeft plaatsvervangend ons oordeel gedragen en Gods liefde blijft mensen aanmoedigen om zich tot Jezus te richten en hierin hun redding te accepteren. Zo blijft het sterven en opstaan van Jezus ook dan een voorwaarde voor verlossing en is het werk van Jezus misschien wel toegenomen aan waarde. Dat zeg ik natuurlijk maar even heel menselijk. Dit kan ik niet beoordelen. Het gaat immers boven mijn pet. Maar dit is wel de gedachte die Bell en Universalisten ons voorhouden.

    En tijdens mijn onderzoek naar deze gedachtelijn, merk ik dat de dood en opstanding van Jezus niet aan betekenis hebben ingeboet. Integendeel, meer mensen zullen er deel aan hebben volgens deze opvatting.

    Ik hoop dat ik je vraag zo voldoende heb beantwoord. Ik moet hierbij wel zeggen dat ik het nog aan het onderzoeken ben. Maar hierin merk dat de waarde van de dood en opstanding van Jezus voor mij nog geen reden is om af te haken. Dus onderzoek ik vrolijk verder.

    De straf en de verlossing zijn voor mij wel duidelijk alleen hoe lang gaat dit duren. Als Aion niet “voor altijd” betekent maar “voor een tijd”. Of dit zo is en wat dit dan verder inhoud wil ik nog helder krijgen. Ook vraag ik mij nog af of de mogelijkheid van een eeuwig verblijf zonder God (die we hel mogen noemen) overeind moet blijven, ook al zal God uiteindelijk iedereen redden. De mogelijkheid voor een vrije keuze zal ook tot het laatst aan toe betekenen dat mensen kunnen kiezen voor een leven zonder God. Ook al is het uiteindelijk alleen nog maar een mogelijkheid. De laatste zal dan de deur sluiten😉

    Je noemt ook nog de hel waar Jezus het regelmatig over heeft. Dat punt werkt Bell vrij uitvoerig uit. Wat wij hel noemen heeft in de bijbel meerdere woorden. Jezus heeft het over de Gehenna, dat is naam van de vuilnisbelt in Jeruzalem. De afvalplaats. De hel die vooral ook verwijst naar een hel in het hier en nu. Daarnaast is er nog een dodenrijk, die we kennen uit de formulering van Nicea: nedergedaald ter helle. Verwijzend naar Efeze 4. En we hebben nog een poel van vuur uit openbaring. Deze gooien wij in onze tradities soms op één hoop. Dat maakt het wat verwarrend.

    Goed ik ben er nog niet uit. Maar als ik afhaak wil ik het doen na goede afweging en uit overtuiging. Het kan natuurlijk ook zijn dat ik het in het midden laat omdat ik voor beide standpunten even zwaarwegende argumenten zie.

    Vanuit mijn zwakgeloven zal dit weinig veranderen aan mijn houding niet ten opzichte van mijn naasten. Naastenliefde heeft prioriteit ten opzichte van mijn toekomstverwachting of mijn gedachten daarover. Maar mijn toekomstverwachting kan mij wel helpen/inspireren om zorgvuldig vorm te geven aan naastenliefde. De liefde die ik daarin van God ervaar kan mij bemoedigen op de weg van naastenliefde, die soms een zware opgave kan worden.

    Hey Theo ik hoor wel of je me kunt volgen en of je het er mee (on)eens bent. Wijsheid gewenst bij de overdenking.

    Hartelijke groet,

    Ronald

  4. Hey Juko, nog niet op vakantie? =)
    Als Larry Norman spreekt dan spreekt het gezag! =) Maar zonder gekheid.

    Bell houd het begrip rechtvaardiging en rechtvaardigheid intact. Het oordeel is in Jezus al voltrokken en er zal een oordeel komen voor degenen die niet op God’s aanbod ingaan. De liefde geeft iedereen een vrije keus. Alleen is het de vraag of dit oordeel voor altijd zal duren. Als het aan God’s liefde ligt dan blijft hij aanhouden en is het zijn wil dat iedereen behouden wordt. Dat is zo’n beetje de lijn van Bell.

    Maar het boek lezen is aan te raden. De sfeer zegt heel veel. Er zit een kloppend hart achter met betrokkenheid naar onze medemens. Dat vind ik prettig. Ik heb het via
    http://www.bol.com/nl/p/engelse-boeken/love-wins/1001004010944648/index.html

    Geniet van je vakantie verder, Juko!

    Ronald

  5. Hoi Ronald. Ik waardeer je blog zeer, Gaaf dat je zo je zoektocht naar de waarheid verwoordt in je blogs! Als je het goed vindt zet ik je blog bij mijn links! Groet Erika

  6. Dank je voor je reactie Erika en leuk dat je het waardeert. Natuurlijk vind ik het okay als je mijn blog bij je links zet. Altijd leuk om met meer mensen te delen. Groetjes!

  7. Ik merk dat het onderhand hoog tijd wordt om het boekje te bestellen want je maakt me wel erg nieuwsgierig.😉

    Ik ben met name benieuwd naar Bell’s visie op Jezus’ lijden en sterven. Je hebt er hierboven al het nodige over gezegd (waar ik me overigens goed in kan vinden), maar de vraag blijft in hoeverre er bij Bell nog sprake is van een ontologische duiding van dat lijden en sterven. Zoals je weet luister ik de preken van Bell cs en daar wordt zeker gesuggereerd dat Jezus’ lijden en sterven niet alleen in ons hoofd maar ook daadwerkelijk een verschil maken. Verder dan suggereren komt dat echter niet, dus ik hoop dat dat in zijn boek wat helderder wordt. Om dat lijden en sterven enkel als illustratie van een hoger ideaal te zien is me wat mager…

    Ik kan me overigens wel prima vinden in de gedachte dat een eeuwigdurende hel missionair gezien niet direct de beste papieren heeft. Ik moet daarbij wel zeggen dat dat wel hetgene is wat tijdens mijn jeugd wekelijks gepreekt werd. En in zekere zin heeft dat diepe indruk gemaakt. Ik denk dan ook dat we er voor moeten waken dat we ´Gods toorn´ niet al te licht opvatten. Ook al hebben we het niet over een eeuwigdurende straf (wat Bell overigens niet uitsluit) dan nog mag helder zijn dat die straf niet vergelijkbaar is met 2 weken Betteld….

    Wederom sprekend vanuit mijn eigen ervaring kan ik echter ook zeggen dat dat niet het grote verschil maakte. Ik herinner me dat een regel uit een nummer van The Violet Burning wat dat betreft veel meer indruk maakte: “I am my Beloved’s, and He loves me as I am”…

    • Hoi Klaas,
      Ik heb eergisteren het boekje van Bell eindelijk uit. Daarnaast ben ik begonnen aan Smith’s “Who is afraid of postmodernism” en heb gisteren ook nog even in “Vijf nijlpaarden in het kippenhok” van Willem Ouweneel gelezen over de alverzoeningskwestie. Wonderlijk genoeg verhelderen deze boeken elkaar.

      Ik ga nog een uitvoerige blog over Bell schrijven, maar ik kan je alvast vertellen dat Bell in dit boekje vrij duidelijk is over het lijden en sterven van Jezus. Daarin wijkt hij niet af van de orthodoxe lijn, is mijn indruk. Ik vermoed dat Bell om missionaire doelen het lijden en sterven uitlegt als verwijzend naar een hoger ideaal. Dat snappen buitenstaanders makkelijker. Over het verzoenende werk van Jezus aan het kruis vind ik Bell vrij duidelijk. Ook dat laat hij staan, ook de redding door het geloofd door de aanvaarding van dat werk aan het kruis. De redding gaat bij Bell niet om het kruiswerk van Christus heen, zal ik maar zeggen. Alleen is er veel kans dat uiteindelijk gebeurd wat God graag zou willen, dat iedereen in geloof dit zal aannemen. Een variatie op het eerste standpunt op p. 91 uit het boekje van Ouweneel genoemd op p.109. Overigens een zeer heldere uiteenzetting van standpunten en argumenten van Ouweneel.

      Ik raad je dus het boekje van Bell aan en het boekje van Ouweneel😉 Lenen mag ook!

      Maar zeker in reactie op je tweede toelichting waarin je Gods toorn ten tonele brengt. Dit komt ook voor in beide boekjes. Bell is daarin wel scherp als hij zegt dat we niet van God worden verlost, maar door God. God zien als een grote oordeler geeft een agressief Godsbeeld en dit agressieve Godsbeeld heeft ook negatieve sporen nagelaten in de geschiedenis, aldus Bell. Dat geeft mij te denken. Het zijn onze eigen daden die ons veroordelen. En dat vindt ook Bell. Dit oordeel is er nog steeds bij Bell. Alleen hoeft dit niet voor altijd te duren omdat God blijft wachten/zoeken op/naar onze overgave aan Hem.

      Nu heb ik ook weinig met dit Godsbeeld waarin de nadruk ligt op Gods toorn. Zo heb ik God in mijn leven niet leren kennen en beleefd. Het eerst wat ik leerde van God was zijn liefde. Ook zijn boosheid wil ik vanuit zijn liefde verstaan (en “verzwakken”). Dit kan een flinke boosheid zijn, maar nooit zonder liefde en zonder goede gedachten over zijn schepping/schepsels. Als ik de rest van de bijbel mag geloven.
      Mijn Opa en Oma uit Katwijk waren nog wel van deze lijn, maar mijn vader heeft zich losgeworsteld. Waarvoor mijn grote dank.

      Goed ik kan je alleen maar aanraden het boek van Bell te lezen. staar je niet blind of hij bepaalde dogma’s wel voldoende recht doet. Daarin schiet hij tekort, net zoals wij allemaal😉 En daarvoor is het boekje van Smith weer boeiend. Maar daarover later meer.

      hartelijke groet,

      Ronald

  8. rob schreef:

    @Ronald,
    Mijn 5 centen, als je er wat aan hebt:

    Je verhaal over je bekering komt mij bekend voor, ook je moeite met Gods eindoordeel en de hel.

    je schrijft dat je hoopt dat er na dit leven nog een grote kans zal zijn om alsnog gelovig te worden, gered te worden, aan een eindoordeel te ontsnappen enz.

    De gedachte die ik er zelf over heb is dat dit leven in het hier en nu een grote proeftuin is waar alle grote beslissingen vallen.
    Waarom zou een mens na dit leven wel tot inkeer willen komen, en tijdens zijn leven niet?
    Omdat hij dan de waarheid weet?
    (stel dat men na de dood de waarheid weet en op grond van die verkregen kennis andere keuzes had willen maken)
    Eigenlijk denk ik dat dat laatste een hel is, je hebt God misgelopen, je hebt gigantische brokken gemaakt en je kan het niet meer overdoen.
    Ik denk dat iedereen na het aardse leven op een dag meegenomen zal worden naar Jezus en voor die troon van rechtspraak komt te staan.

    Terugkomend op de waarheid. Als mensen zouden weten wat ze na hun dood komen te weten (de waarheid) zouden ze dan andere keuzes gemaakt hebben?
    Zou iedereen door het weten van de waarheid tot rechtvaardige keuzes komen, en verdienen mensen op grond van die gedachte tijd na hun dood om alsnog tot inkeer te komen? (dat is eigenlijk wat je zegt als je vindt dat mensen na hun dood nog een kans moeten krijgen).

    Ik denk het eigenlijk niet.
    Het kennen van de waarheid leidt niet automatisch tot het maken van rechtvaardige keuzes.
    ( de mens kreeg kennis van goed EN kwaad, en God haalde de boom van eeuwig leven weg)
    Paulus zegt in de romeinenbrief dat mensen verantwoordelijk zijn en op grond hiervan het oordeel verdienen.
    Mensen hebben een geweten, maar zijn in staat om dat geweten de nek om te draaien, het zwijgen op te leggen, te negeren.

    De gedachte dat als mensen meer welvaart hebben, er geen armoede meer is, automatisch minder crimineel zijn, gaat ook niet op.
    We zitten in een welvaartsland, maar de criminaliteit is niet opgehouden te bestaan.

    Waarheid en welvaart leiden niet automatisch tot rechtvaardigheid.
    Ik denk dat die rechtvaardigheid, of het gebrek daar aan Gods grootste probleem met de mens is.
    Om rechtvaardigheid boven eigenbelang te stellen is een gigantische klus.
    Op veel manieren maken we daarin foute keuzes.

    De link naar het evangelie:
    We kunnen vergeving krijgen voor die fouten (zonden) in rechtvaardigheid.
    Die vergeving kostte Jezus het leven, is dus niet gemakkelijk tot stand gekomen.
    Dat zegt ook iets.
    Waarom was er een mega-offer nodig ?(een marteldood is een mega-offer) , was mijn grote vraag aan God toen ik tot geloof kwam.

    Inmiddels is mij steeds duidelijker geworden hoe diep de onrechtvaardigheid in de mens zit ( ook in mijn eigen ziel) en hoe moeilijk het is om egoïsme te onderdrukken. Het komt echt in alle poriën naar buiten. Het lijken kleine dingen, ik pleeg geen moord ofzo, maar de gevolgen zijn veel groter dan ik wil toelaten in mijn bewustzijn.
    Naast mijn onrechtvaardigheid heb ik er dus een probleem bij: ik wil mijn onrechtvaardigheid niet onder ogen zien.
    Met dat laatste wil God mij graag behulpzaam zijn, maar dat proces voelt rot.
    Ik heb vergeving ontvangen, maar tegelijkertijd ga ik een proces in dat mij steeds meer bewust maakt van zonden.
    Het gevolg is wel dat ik steeds meer afhankelijk wordt van genade van Jezus.
    En ook dat wil mijn trotse ziel eigenlijk niet.
    Dat is een groot innerlijk conflict, en eigenlijk onbegrijpelijk. Maar juist dat voelen van dit conflict maakt dat ik weer beter begrijp hoe erg het met mij gesteld is.
    Dat is een reis naar de waarheid die ik niet graag maak, maar wel moet maken.

    Die keuze: wil ik de waarheid echt onder ogen zien, of wil ik liever mijn eigen gang gaan, die moeten we in dit leven maken. Dat denk ik.

    Dan blijft mijn vraag over:
    Als je kort leeft valt er minder te kiezen.
    Is dat een voorrecht of niet? Wat gebeurt er met mensen die niet geboren worden, of maar een jaar worden? Misschien worden die wel in een andere fase op de proef gesteld, in een 1000jarig rijk ofzo.
    Verder geloof ik niet in een eeuwige hel.
    Ik geloof dat het eeuwige leven aan je neus voorbij gaat, en dat het alternatief voor eeuwig leven de tweede dood is. Echt dood. De tweede dood wordt vaak genoemd, maar nooit uitgelegd in de bijbel.

    • Hoi Rob,
      Ik neem maar even aan dat je niet Rob Bell bent😉 Wel een grappige overeenkomst dan!

      Bedankt voor je reactie. Je standpunt lijkt me een vrij helder standpunt. Deze lijkt me bijbels goed te onderbouwen. Zoals ook veel andere standpunten bijbels te onderbouwen zijn.
      Of dit het juiste standpunt is weet ik niet. Het spreekt mij op bepaalde punten wel aan en op bepaalde punten ook niet. Wel, omdat het tegemoet komt aan een menselijk rechtvaardigheidsgevoel. Maar dat is erg menselijk en daarom heb ik mijn twijfels. Ook heb ik twijfels, niet alleen omdat het niet goed voelt, maar exegetisch omdat “dood” in de bijbel ook een bijzondere betekenis heeft, heb ik geleerd vanuit de christelijke- en de Joodse traditie. Niet zozeer als einde, maar als gescheidenheid van God. Dus al je met echt dood ook een definitief einde bedoelt dan kan ik hierin niet meegaan. Maar ik heb er wel begrip voor. Je gedachten komen vaker voor onder orthodoxe christenen. In het boekje “Vijf Nijlpaarden in het kippenhok” van prof.dr. W.J. Ouweneel worden diverse orthodoxe standpunten naast elkaar gezet. Hoofdstuk 6 gaat over de hel en het oordeel. Daarin komt jouw gedachte onder standpunt 2 van de 3 (1. Uiteindelijke verzoening van iedereen 3. eeuwige verlorenheid van goddelozen) Standpunt 2 is de uiteindelijke vernietiging van alle Goddelozen, zoals jij dit ziet. Ook bij dit standpunt worden 18 argumenten genoemd, waaronder de argumenten die je hierboven noemt.

      Ik denk dat Bell een heel eind met je me kan gaan. Hij komt ook bij onrechtvaardigheid en rechtvaardigheid en de waarheid onder ogen zien. De waarheid onder ogen zien noemt hij dan dat we Gods versie/verhaal willen accepteren boven onze eigen versie. Dit noemt hij naar aanleiding van het verhaal van de verloren zoon: “willen we onze versie van het verhaal inwisselen voor Gods versie van het verhaal?” Dat gold voor de ongehoorzame zoon die twijfelde aan de liefde van de vader (en dus een onjuiste versie had) en dat gold ook voor de gehoorzame zoon die rekende op zijn inzet en eigen gerechtigheid en niet op de genade van zijn vader. Beide versie scheiden de zonen van de liefde van hun vader. Bell werkt dit nog verder uit. Zeer aansprekelijk en zeker niet onschriftuurlijk.

      Maar voorbij alle standpunten is het er mij om te doen waarmee de liefde het meest is gediend. In het licht daarvan wil ik harde standpunten graag verzwakken. Hieraan is zelfs mijn opvatting over het eeuwige oordeel ondergeschikt. Ik mag een opvatting hebben en daar mag ik eerlijk in zoeken en mij laten overtuigen, maar ik mag ook beseffen dat deze opvatting mij wel dichter bij God en mijn naaste zal moeten brengen. Het kan geen droge kennis zijn. En dat mag jij in jouw verantwoordelijkheid doen. Daar kunnen we het dan over hebben, maar de liefde en het doel om elkaar recht te doen en elkaar te dienen is voor mij prioriteit.

      Dus daarom vind ik jouw standpunten en jouw gedachtegang erg boeiend. Ook je gevoelens daarin en afkeer van een eeuwig oordeel maak ik mee. Ik kan je goed volgen maar wijk op punten wat af. Ik hoop dat je daar begrip voor hebt.

      Naast deze discussie over wat we aansprekelijk vinden en wat ons overtuigd, vind ik het ook belangrijk wat het verhaal is wat we aan buitenstaanders vertellen. Hoe vertellen we over Gods liefde. Daar is het mij om te doen en daarin blijf ik zoeken naar een manier die bijbels goed is en die zoveel mogelijk recht doet aan alles. Maar dat is best een opgave die ik graag in gesprek met jou en anderen wil nastreven.

      Dus dank voor je reactie en tot later weer!

      Hartelijke groet,

      Ronald

  9. Wat ik wel een zinnig beeld vond in mijn zoektocht, is dat zowel de hemel als de hel de ervaring is van Jezus’ liefde. Moet je je immers eens voorstellen dat je blootgesteld wordt aan absolute liefde! Liefde wordt nogal eens als iets zoetsappigs voorgesteld, maar het is denk ik, niet zelden een schokkende ervaring. In het klein zie je soms bepaalde zaken die daar een licht over kunnen doen schijnen. Zo zag ik eens een berechting van een seriemoordenaar in de VS. Één voor één mochten de nabestaanden een persoonlijke confrontatie aangaan met hem als ze dat wilde. Nu ja, veel gescheld, veel woede enz. Allemaal heel begrijpelijk. Hij bleef er volkomen onbewogen onder. Toen kwam er een echtpaar dat hun dochter verloren had, ze vertelden heel kalm hoe ze daar onder geleden hadden, maar dat wraak niet mocht overwinnen en dat ze het heel moeilijk vonden om te doen, maar dat ze hem toch wilden vergeven. Het was heel authentiek, zonder opsmuk en grote gebaren. Wel, hij brák, compleet!

    Liefde is denk ik ook als een verterend vuur. Ik denk dat we er na onze dood mee geconfronteerd worden, dat een klein deel van de mensheid het direct aankan, dat het grootste deel korte of langere ‘tijd’ nodig heeft om gezuiverd te worden, of anders; om te ‘wennen’ (dat is dan het purgatorium, komt ook in veel andere religies terug) en een klein deel deze liefde stelselmatig af wijst.

    Mijn belangrijkste bezwaar t.o.v.

    “een liefdevolle God kan toch niet besluiten om een mens voor altijd te laten boeten?!”

    …is dan ook dat het m.i. de vrije wil uitsluit zonder welke het ontvangen van liefde niet mogelijk is.

    • Dank voor je reactie @Reclusius

      De ervaring van Jezus liefde en onze reactie daarop is iets wat ik vrij centraal vind. Dat komt ook door mijn eigen weg hoe ik weer bij het christelijk geloof terecht kwam. Aanvankelijk kon ik hier niet goed op reageren. Dat heb ik moeten leren tot op de dag van vandaag. Dus daarom spreek jouw beeld mij enorm aan.

      Dus dat een mens aan Gods liefde zal moeten wennen vind ik een aannemelijke gedachte. Dat zie ik bij mezelf en bij mensen om me heen. En ook in het boekje van Bell. De vraag is dan in hoeverre God blijft doorgaan. Is er een punt wanneer Hij zal zeggen: en nu is het genoeg! Ik weet het nog niet. Menselijk gezien houdt het een keer op, maar goddelijk gezien kan het zomaar eindeloos doorgaan.

      Ook je bezwaar op de uitspraak “een liefdevolle God kan toch niet besluiten om een mens voor altijd te laten boeten” vind ik begrijpelijk. Echter lijkt het mij mogelijk zonder de vrije wil van de mens aan te tasten. Als God immers blijft proberen en blijft trekken, dan kan een mens uiteindelijk besluiten om toch uit vrije wil te kiezen. Daarmee blijft de vrije wil intact en daarmee gaat het nog steeds niet buiten Jezus Christus om.

      Mijn keuze voor het geloof was misschien best “vrij”, maar toch kon ik weinig anders voor mijn gevoel. Het duistere kwaad was zo dreigend en heftig dat ik wel voor het reddende licht “moest” kiezen. Ook hierin is Bell zeer scherp. Hoe zit het met onze vrije keus? Daar zegt hij rake dingen over.

      Goed tot zover mijn reactie. Ik laat het dus nog even open en ik vind het erg boeiend en leerzaam om jullie argumenten om mij in te laten werken. Een conclusie kan ik nog niet geven.

      Hartelijke groet,

      Ronald

      • goede Ronald,

        Slechts ter verduidelijking wat aanvulingen:

        “De vraag is dan in hoeverre God blijft doorgaan. Is er een punt wanneer Hij zal zeggen: en nu is het genoeg! Ik weet het nog niet. Menselijk gezien houdt het een keer op, maar goddelijk gezien kan het zomaar eindeloos doorgaan.”

        Vanuit de katholieke dogmatiek (ja ik weet dat het een taboewoord is, en als ik het al zou moeten gebruiken, dan zou ik ‘systematische theologie’ moeten gebruiken, maar dat vertik ik😉 ) zou ik zeggen dat God’s wetmatigheid, en merk daarbij het verschil op tussen de Islam en sommige takken van het Protestantisme enerzijds en het katholicisme anderzijds, betrouwbaar is. Ja, Hij kan in principe doen wat Hij wil, maar Hij heeft zich vrijwillig gebonden aan Zijn Wet. (daarom zijn vragen als ‘kan God een steen scheppen die Hij niet kan tillen’ ook eenvoudig te beantwoorden vanuit het katholicisme). Zijn liefde gaat dus onvoorwaardelijk door, boven alles. En daar kun je op rekenen.

        “Echter lijkt het mij mogelijk zonder de vrije wil van de mens aan te tasten. Als God immers blijft proberen en blijft trekken, dan kan een mens uiteindelijk besluiten om toch uit vrije wil te kiezen. Daarmee blijft de vrije wil intact en daarmee gaat het nog steeds niet buiten Jezus Christus om.”

        Zeker, maar het raakt mijn insteek niet.🙂 Dat betekent dan slechts dat die persoon een erg langdurig reinigingsproces nodig had. Dan blijft de vraag overeind of er mensen bestaan die vrijwillig blijven weigeren. Maar dat wordt erg theoretisch.

        Ben je bekend met de aanpak die bijna-kardinaal Urs von Balthasar voorstelde? “Dare we hope that al men will be saved?” Deze ontwart in mijn ogen de Gordiaanse knoop tussen doctrinaire en spirituele vragen rondom dit thema heel aardig.

        http://www.romancatholicism.org/balthasar-hope.htm

  10. rob schreef:

    @Ronald

    je antwoord levert weer veel gespreksstof op!

    Ik denk zelf dat de grootste moeite die we met God en Zijn oordeel hebben, voortkomt uit een veel te positief mensbeeld.

    De tweede dood betekent volgens jou dat we gescheiden zullen zijn v God.
    Maar wat is daar voor God de meerwaarde van?
    Voor mensen die God niet zoeken, het liefst hun eigen gang willen blijven gaan, en onrechtvaardig willen blijven, zou die hel dan een feestje kunnen zijn.
    Tenzij…….
    Ik stel mij dan zo voor dat die “hel” dan een soort niemandsland zou zijn waar mensen overgeleverd worden aan elkaar. Het recht van de allerslechtste gaat dan gelden. het feestje is dan maar voor een paar mensen echt een feest.

    Zou dat een liefdevolle oplossing zijn? Niet dood, maar wel gescheiden van God, overgeleverd aan mensen.
    Naar mijn idee is dit de toestand waarin mensen leven in de eindtijd onder de antichrist, als God Zich helemaal terug trekt.

    Het lijkt mij niet echt zinvol dat God een soort eeuwigdurend duister schaduwrijk laat bestaan, naast de nieuwe hemel en de nieuwe aarde waarin alles goed zal zijn.
    Want naar mijn idee zullen er mensen zijn die zich nooit zullen bekeren.
    De logische conclusie is dan dat er een eeuwigdurend schaduwrijk zal moeten zijn.
    Wie wordt vrolijk van dat idee?

    Tenzij……
    Als uiteindelijk iedereen in staat is om zich te bekeren kan God het schaduwrijk opdoeken.

    We denken en hopen dat er altijd wel een punt zal zijn waarop een seriemoordenaar tot inkeer zal komen.
    Als dat zo zou zijn, dan zou God die moordenaar de kans moeten geven, want ooit komt het goed.

    Maar dat idee kan ik in de bijbel niet vinden.
    Jezus maakt scheiding tussen schapen en bokken.
    Waarheid en leugen, dwaalleraren en echte leraren, herders en rovers.

    Het lijkt er op dat Jezus dus een enorme scheiding aanbrengt en de mensheid verdeelt in 2 kampen.
    Maar dat beeld wordt op andere plaatsen tegengesproken en onderbroken:
    ” Wie zonder zonden is werpe de eerste steen” (Jezus)
    ” Geen mens is rechtvaardig ” (Paulus)
    In de bijbel komen we welgeteld 3 rechtvaardige mensen tegen (Job, Noach, Jezus)
    (dat is niet echt veel😦 )

    Dit is heel ingewikkeld en levert rare situaties op.
    Een paar grote dwalingen:

    – We kunnen gaan denken dat we al rechtvaardig zijn door ons geloof in Christus.
    (maar als dat waar was hadden we geen 1000 kerkscheuringen en geen verhalen over misbruik en oplichterij )
    We kunnen gaan denken dat de onchristelijke buitenwereld boos is, en wij lief, en dat alles in orde komt als de boze buitenwereld ook gaat geloven.
    (maar waarom is er dan soms meer onrecht in de kerk dan in de maatschappij? )

    – We kunnen denken dat God alle zonden door de vingers ziet omdat Hij ons lief heeft en Christus ons al vergeven heeft. Ok, we zijn onrechtvaardig de kerk is niet perfect, maar dat hoeft niet want we zijn vergeven, en als Jezus terug komt, dan wordt alles vanzelf beter. ( In het nu rommelen we maar wat aan, en onze kerk is gelukkig de beste, en als dat niet zo is, gaan we een deurtje verder)

    – We kunnen gaan denken dat we als christen rechtvaardig zijn, omdat we ook echt serieus proberen om “goed” te doen, en naar Gods wil te leven. Gelukkig zien we dat gedrag ook terug bij onchristelijke mensen, die ook ” goed” willen doen.
    Uiteindelijk verdient bijna niemand een oordeel.

    Conclusie:
    Er schuilt 1 groot misverstand achter die grote dwalingen, en dat is de kijk door die grote donkerroze bril op de toestand van de mensheid in het algemeen, en onszelf in het bijzonder.😦
    Als we al naar echte rechtvaardigheid zoeken, hebben we niet door hoe groot het verschil is tussen onze rechtvaardigheid en die van God.
    We zien niet hoe schamel onze waarheid en rechtvaardigheid is naast die van God, hoe onvolkomen, hoe gebroken, en hoe gekleurd door eigenbelang, onbenul, onwetendheid en trots.

    We weten niet beter. We kennen ons bestaan alleen zoals wij het zelf hebben leren zien.
    Hoe leg je aan een slak uit hoe een mens leeft?
    Hoe leg je aan een mens uit hoe goed God is?
    Er zit een enorme kloof tussen de mens en God.

    De liefde van God bestaat er uit dat die kloof dus overbrugt kan worden.
    Maar dat kan alleen maar door er met blote voeten doorheen te lopen en niet door er overheen te springen.
    Ik denk dat dit een soort sterven aan jezelf is.
    Een proces door die kloof heen.
    De hoop die we hebben is dat Jezus met je mee gaat en je die reis niet alleen hoeft af te leggen. (dat zou immers zinloos zijn, want je kunt jezelf niet ziende maken)

    De liefde van God bestaat voor mij uit de gedachte dat we Hem kunnen zoeken, en dat Hij te vinden is, dat Hij absoluut rechtvaardig is.
    Dat we Zijn kind kunnen zijn.

    Naar mijn idee zijn de dingen niet los verkrijgbaar.
    De liefde en de redding van Jezus leren kennen gaat door de kloof van je eigen bestaan.
    Zonder kloof geen redding.
    (want waar zou je dan van gered moeten worden?, gezonde mensen hebben geen genezer nodig)

  11. rob schreef:

    @Ronald
    Aanvullend,
    Je schrijft dat je jezelf steeds de vraag stelt of hetgeen je denkt je dichterbij God brengt of juist niet.

    Met betrekking tot de kloof:
    Het besef van die diepe kloof tussen mens en God lijkt ons juist verder van God af te drijven.
    Maar dan hebben we het evangelie harder nodig dan ooit.
    En die omarming van het evangelie maakt ons een kind van God.
    Dat is enorm paradoxaal!

    • Wat je zegt Rob, dat is zeker paradoxaal. We hebben het evangelie inderdaad hard nodig en dat zie ik concreet in de liefde die ons verbindt. Niets kan ons scheiden van de liefde van God die ons is gegeven in Jezus Christus zegt Rom.8:38,39. Hij heeft alles wat in de weg zat weggehaald. Moet hierbij ook denken aan 1Kor.10:4-6. Dit wegnemen van belemmeringen is ook iets waar Paulus zich voor inzette.

      Al bijbellezend krijg ik toch steeds meer de indruk dat we ons minder met deze kloof moeten bezighouden (zoals sommigen ons voorhouden) als met de liefde van God. De kloof ervaren we, maar Gods liefde is veel meer dan dit. Hoe kunnen we elkaar weer/meer verbinden met de liefde van God? De kloof is er, maar belemmeringen maken het voor mij meer aan te pakken. Dat wil ik ook met mijn blog laten zien en daarom vind ik het boek van Rob Bell alle moeite meer dan waard.

      Dank je voor je reactie Rob. Ik hoop dat je mij kunt volgen. En ik hoop ook dat ik je goed begrijp. Anders laat je het nog maar weten.

  12. Vera van Haarlem schreef:

    Bedankt dat je via je blog mensen op de hoogte houdt van je zoektocht. Ik heb je bij m’n bladwijzers gezet ;0).

    De tekst uit Openbaring 21:25 over het nieuwe Jeruzalem vind ik mooi: De poorten zullen overdag nooit gesloten worden, en nacht zal het er niet meer zijn.

    Staat het iedereen vrij om het nieuwe Jeruzalem binnen te lopen? Ik wil het graag geloven. Je kan natuurlijk niet alles aan één tekst ophangen. Daarom lees ik graag verder mee.

    • Dank je voor deze inbreng, Vera. Ik vind het alleen maar leuk om dit met mensen te delen die hier ook hun weg in zoeken. De tekst die je noemt is inderdaad ook één van de teksten die ik ben tegengekomen. En ook mij sprak dit aan. Deze openheid die de bijbel laat zien, was me voorheen ontgaan. Dus dat is dan toch verrijkend. En ook ik zal nog geen conclusies trekken. Zelf niet na het lezen van Bell. Ik zet het lekker in de week en richt me vooral op de boodschap van Bell die ik eruit vind springen nl. gericht zijn op de liefde die uiteindelijk zal overwinnen. Dit kan ik toepassen in het hier en nu en in mijn omgang met mensen om mij heen. Maar het is wel een bijzondere ervaring dat het mijn verlangen raakt, die ook het verlangens van God is. Of dit nu zo zal gebeuren of niet. En dat vind ik al een indrukwekkende ontwikkeling.

      groetjes!

  13. rob schreef:

    @Ronald
    Wat wil je met de liefde van God? Waar ben je naar op zoek? Wat heb je al gezien?
    Ik richt mij op de liefde en ik kom een berg onvermogen tegen.
    Dat is verschrikkelijk rot.
    Ik wil bij Jezus horen, en ik kom tegen dat ik een stuk afweer heb,

    Je komt met 1 Corinthiers 10 vers 4-6.
    Je bedoelt daarmee dat zonden een belemmering kunnen zijn om de liefde van God te ervaren?
    De kloof die ik omschrijf zie jij als een berg zonden?

    Dat is wat we ook wel in de kerk horen. Dan krijgen we een lijstje van goed gedrag, de do’s en de don’ts, en dan gaan we ons daaraan houden, en dan komt het vanzelf in orde, dan kunnen we ons open stellen voor de liefde van God.
    Zoiets?
    Eerst de zonden weg en dan de liefde van God?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s