hemel en hel (2) – Geven we elkaar genoeg ruimte?

Ik maak mij dus zorgen over de richting van het gesprek over hemel en hel. Zorgen voor de grote aandacht voor het daar en dan: een altijd durende hel wel of niet. Daar zit nog iets aan vast wat ik de aandacht voor de relatie wil noemen. Bell’s betoog over de hemel en de hel staat in een kader. Met zijn betoog over de mogelijkheid om de bijbel anders te lezen wil hij een bepaalde ruimte creëren voor mensen die moeite hebben om het goede nieuws te accepteren. Het goede nieuws van Jezus Christus voor alle mensen. Dat lijkt me een intentie om de kerk gastvrij te maken voor twijfelaars en tobbers.

Bell’s betoog over de mogelijkheid tot een tijdelijk oordeel gaat misschien wat ver en is misschien exegetisch wat gebrekkig, maar is ondergeschikt aan het doel om de ruimte te verkennen die is in de kerk is. Ik vind wel dat Bell door deze grote aandacht de focus zelf ook iets meer daarheen trekt, zodat deze ontstane discussie niet vreemd is. Daar heb ik dan ook veel begrip voor. Maar het doet de intentie van Bell geen recht en het lijkt me ook niet constructief als we vooraf niet bepalen dat het er ons om te doen is maximale ruimte te maken voor de “bezoeker”.

Gelukkig trekt Francis Chan het gesprek uit de “turn-or-burn” sfeer en draagt hij allerlei andere goede dingen aan, waarmee er mee ruimte komt in de manier waarop wij de christelijke boodschap communiceren.

Wel mis ik nog steeds de houding die ik op mijn blog zo graag wil zoeken en waar ik ook niet vaak genoeg op aangesproken mag worden. Een houding van zwak geloven. En dit heeft voor mij alles te maken met het dicht bij God EN dicht bij mensen willen staan.

Ik weet dat anderen dit ook niet zullen ontkennen, maar ik merk ook dat mij dit niet lukt op de manier hoe en waarop er tot nu toe over dit thema wordt gesproken.

Tegelijkertijd is het voor mij ook een soort van testcase of ik vanuit dit perspectief recht kan doen aan de werkelijkheid van God en de werkelijkheid van mijn naaste en van mijzelf.

Als we de ander echt ontmoeten dan gebeurt er iets “wezenlijks” met wie ik ben. “Door jij wordt ik”, zegt Martin Buber vanuit zijn diep Joodse beleving en vanuit een besef van de diepe betekenis van de bijbelse taal. Ik ben open en mijn gedachten en mijn gevoelens zij erop gericht om een gastheer te zijn, in woorden van Levinas. Niet dat ik geen mening mag hebben, maar wel dat ik anders met mijn mening/opvattingen omga. Het brengt zelfs een scherpzinnigheid waardoor ik als een tweesnijdend zwaard het verschil kan onderscheiden tussen opvattingen vanuit ervaring en opvatting vanuit de abstractie van theorie of meningen van anderen. Laat staan met mijn opvatting over datgene wat God ervan vindt… Zo ontstaat er dus in het contact met de ander een ruimte waarin de ander ook de ander kan zijn. Net zoals in mijn omgang met God.

Mijn moeite zit dus in “onze” omgang met onze naaste. Maken wij voldoende ruimte voor onze naaste of maken wij het enger en smaller dan nodig is?

5 thoughts on “hemel en hel (2) – Geven we elkaar genoeg ruimte?

  1. Fijnvandraat schreef:

    Ha Ronald,
    Ik reageer even hier, anders is deze post ook maar zo leeg zonder reactie. En laat ik mijn reactie gelijk maar beginnen met te erkennen dat ik lang niet alles begrijp wat je schrijft. Concreet lukt het mij niet om te (be)vatten wat je nu bedoelt met ‘zwakgeloven’. Dat ligt, zal ik direct toegeven, aan mijn onkunde om abstract te denken. Ik probeer het zeker wel, alleen is die functie in mijn grijze massa niet zo sterk ontwikkeld. Maar dit terzijde…

    Helemaal niets begrijpen van je posts doe ik ook weer niet, hoop ik. Daarom een aantal losse(?) flodders van mijn kant:

    Ik krijg soms het gevoel dat je alleen de discussie over #hemelhel mag voeren vanuit jouw interpretatie van het boek van Rob Bell. Op het moment dat iemand op een ander punt de discussie instapt, of op een andere manier de discussie aan gaat, lijkt daar geen ruimte voor te zijn.
    Je zou dus de vraag kunnen stellen wat bepaalt hoe de discussie gevoerd mag worden. Is dat het kader dat Rob Bell in zijn boek geeft (en wie bepaalt dan wat dat kader is). Of mag het breder zijn dan dat omdat er meer over te zeggen is dan Bell doet? Jij lijkt het eerste te doen… Maar dat kan ook mijn interpretatie zijn. Of zelfs mijn mispretatie, als je begrijpt wat ik bedoel.

    Aangezien ik geen eigen blog heb, ventileer ik hier maar een idee. Of beter, een vraag. Wat ik eigenlijk in alle boeken, blogs etc. tegenkom in de discussie over #hemelhel is dat ze (= hemel en hel) van belang zijn om God God te laten zijn. Om het kruis een doel te geven. En omdat wij mensen er niet mee kunnen leven dat slechte mensen uiteindelijk een zelfde toekomst hebben als goede mensen – even daargelaten wat dan goed en slecht is. Vooral voor het missionaire gesprek lijkt dit van belang. Maar als christenen zich willen verbinden met andersdenkenden zijn hemel en hel dan wel begrippen die we nodig hebben? Is het mogelijk om het gesprek aan te gaan zonder deze begrippen?
    (Even tussendoor: Bell lijkt de begrippen nog niet los te willen laten, maar contextualiseert – jammer, toch een moeilijk woord gebruikt – ze. En haalt ze los van de betekenis die er door velen aan gegeven is, namelijk twee plekken die pas in de toekomst realiteit zullen zijn. Maar in tegenstelling tot wat ik bij jou lijk te lezen, namelijk dat hij nog zoekende is hierin, heb ik het gevoel dat hij de oorspronkelijke betekenis al (nagenoeg) volledig los heeft gelaten. En even voor de duidelijkheid: ik geef hier geen waardeoordeel over, voordat mensen dat in mijn tekst willen lezen. Ik probeer alleen te omschrijven wat ik denk dat Bell zegt.)
    Maar terug naar mijn vraag. Hebben we om het evangelie, het goede nieuws, te vertellen de begrippen hel en hemel überhaupt wel nodig? Of – en misschien is dat nog een stap verder dan Bell – hebben we deze begrippen niet nodig voor het gesprek met de ander…

    Ten slotte nog een vraag/opmerking. Wat is de invloed van hoe wij God zien – ervaren? – op hoe wij over begrippen als hemel en hel spreken? Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat die zeer groot is. Als God liefde is, is een begrip als hel daar moeilijk mee te rijmen. Als God heilig is, is een begrip als hemel daar weer moeilijk mee in overeenstemming te brengen. En zo is er nog wel meer te bedenken. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat we van God vaak een karikatuur maken, en vanuit dat standpunt over Hem en over begrippen als hemel en hel gaan praten. Misschien moeten we wat bescheidener zijn en toegeven dat we het allemaal niet zo precies weten. – is dat zwakgeloven? – In plaats van zekerheden te zoeken door een kader te (her)scheppen waarin we God, Jezus, hemel, hel, etc. willen stoppen. En dat doe ik zelf maar al te vaak… Dit laatste vat zich voor mij mooi samen in een gedeelte uit een lied van Acda en de Munnik:

    En kom dan bij mij
    Kom dan bij mij
    Kom dan bij mij
    Kom dan bij mij

    En denk dan niet dat ik het weet
    Ik heb ook geen flauw benul
    Ik speel het baken in de nacht
    Een eigenwijze boerenlul
    Die ook zijn bleke best maar doet
    Om op z’n minst te blijven staan
    En de neiging onderdrukt alle hulp maar weg te blijven slaan!

    En kom dan bij mij
    Kom dan bij mij
    Samen kunnen wij de wereld aan!

    (Bron: Kom dan bij mij | ’t Heerst | Acda en de munnik |

    Klik hier voor het youtubefilmpje

  2. Hoi Jaap,

    Waar is de tijd gebleven dat we schouder aan schouder zongen, gebeden uitspraken en samen voetbalden?🙂

    Dank je voor je reactie. Goed dat je mij confronteert met een belangrijk punt. Ik verwoord het maar even zo: mag de discussie breder zijn, omdat er meer is te zeggen dan dat Bell doet? Jouw indruk is dat dit van mij niet mag. En zo sterk mag het niet zijn, vind ik. Iedereen mag er vanalles van vinden en iedereen mag op zijn manier het er over hebben. Maar daar mag ik dan ook weer het mijne van vinden. Prima om het over hemel en hel te hebben en de vraag hoe we dit kunnen zien. Ga gerust je gang. Maak er zelfs een debat van en heb het er met elkaar over.

    Alleen heb ik ook een mening die ik hier ventileer. Ik wil niet al te stellig zijn, want het is inderdaad maar mijn interpretatie. Maar daar wil ik dan wel verantwoordelijkheid voor nemen. Sterker nog, ik ben er zelfs emotioneel bij betrokken. Maar blijf je vrij voelen om iets anders te vinden en iets anders te doen. Alleen dan voel ik mij ook vrij om daar weer vanalles van te vinden. Niet omdat ik er iets van moet vinden, maar omdat ik iets heb met de liefde. En het is deze liefde die ik graag een plek wil geven. Dus dan vind ik het jammer als ik jouw beperk. Dat spijt mij ook.

    Maar omdat het allemaal is ontstaan naar aanleiding van het boek van Bell, vind ik – nogmaals vind ik – het wel zo eerlijk om Bell dan eerst zoveel mogelijk recht te doen. Hij komt immers telkens weer terug in de boeken en in de gesprekken. Als dit niet zo is dan krijgen we een heel ander gesprek. En natuurlijk is dat dan vanuit mijn interpretatie van Bell. Daar moet ik het mee doen. Als ik ernaast zit dan hoor ik het graag en dan mag je mij de paginanummers voorleggen. Dan kan ik mijn interpretatie bijstellen.

    Daarbij komt dat ik erg betrokken ben met Bell’s intentie en uitgangspunt. De zorg voor mensen die drempels ervaren om Gods liefde aan te nemen. Dat voel ik mee. Maar ook dit kan ik projecteren en mis hebben. Maar dat is tot nu toe nog niet mijn indruk.

    Dus samenvattend als het gaat om het thema hemel en hel, ga gerust je gang. Maar als ik dingen hoor over Bell die ik niet in het boek herken zal ik dat ook roepen. Zoals ik heb gedaan.

    En er wordt nogal wat geroepen wat ik maar niet in het boek tegenkom. Ook door respectabele, zelfs erudiete mensen met een theologie-diploma. Als ze roepen dat Bell niet meer in de hel gelooft dan zal ik daar tegen in gaan. Dat is onrecht in mijn ogen. Als ze het boek van Bell in een dogmatische contaxt plaatsen, dan zal ik roepen dat de verbinding met de missionaire praktijk waarin het – volgens mij – gaat om de relatie met onze medemens de context is die Bell gebruikt en die ook ik vruchtbaar vind om er onze winst mee te doen. Het is mij ook te doen om degene die aan de rand zitten van de kerk. En misschien vereenzelvig ik mij te veel met hen.

    Daarbij vind ik het ook prima als er mensen opstaan die de interne samenhang (gemeenschap) op het oog hebben en daarop gericht zijn. Maar dan roep ik om beide vast te houden. Dit is nu eenmaal mijn zorg. Geen primaire theoretische zorg maar een relationele zorg. Ook al staan ze bij mij niet los van elkaar. Dus vandaar mijn geroep om een context. Dat is pure bezorgdheid.

    Maar voel je vooral vrij om iets anders te blijven roepen, Jaap!

    En inderdaad je tweede punt: Bell laat ze beide niet los, zoals sommige suggereren, maar Bell contextualiseert ze. Dit zie ik ook op die manier. Bell is ook niet bang voor de hel en het oordeel, maar haalt de hel in het hier en nu en laat het oordeel staan. Ook de verlossing door Christus en de waarde van het kruis en de opstanding is de zorg van Bell. Buiten dit is er geen verlossing. Zo lees ik Bell. En als mensen graag willen vasthouden aan een altijddurend oordeel vind ik dat ook prima. Dat sluit ik zelf ook nog niet uit. Maar dat het tijdelijk is kan ik ook nog niet uitsluiten.

    En zo kom ik bij zwakgeloven. In mijn opvatting is dit beginnen bij mezelf en mijn ervaring en relatie met God vanuit mijn zwakheid: mijn voorzichtige hoop en kwetsbaar vertrouwen op Gods genade. Dit is voor mij existentieel zoals Paulus dit volgens mij uitwerkt in de tweede brief aan Korinte. Zwak denken is iets wat hieruit voortvloeit bij mij. “De schat in een aarden vat” (NBG) En dat is inderdaad dat we veel niet zeker weten. Zeker niet als het om grote en algemene dingen gaat die we zelf niet hebben ervaren. Zoals de oerknal of een toekomstige hel. Wat we ervan weten, weten we uit tweede hand en soms uit getuigenissen of de geopenbaarde Schrift die vol staat met een diversiteit aan literaire genres en die niet kan worden gevat in onze leerstukken. God is groter dan dit, maar God heeft laten zien dat Hij klein genoeg heeft willen zijn om mens te worden en ons op door deze woorden op te voeden tot het beeld van Jezus.

    Zo ervaar ik dit ook. Ik leef vanuit een ervaring met Jezus. Dat was heel concreet en nog concreter dan dat. Daarom geloof ik ook dat Hij is opgestaan uit de dood. Zo simpel is mijn geloof. En daardoor geloof ik ook dat dit mogelijk is geworden voor mij en voor meer mensen. Dat is mijn vertrekpunt. En de bijbel heeft dit op een bijzondere manier bevestigd. Heel persoonlijk.

    Dus mijn relatie met de grote verhalen is zo tot stand gekomen. En niet andersom. En als anderen dit anders hebben dan is dat hun weg die zij hebben afgelegd. Ik blijf trouw aan mijn weg met veel begrip voor andere wegen. Ieder zo zijn persoonlijke weg en op veel punten kunnen we dit met elkaar delen. Daar ervaar ik iets in van God’s Geest. Dat is bij mij ook pas later gekomen.

    Dus ik denk ook niet dat we altijd en bij iedereen de begrippen hel en hemel nodig hebben, maar ik wil ze ook niet uitsluiten. Dit vraagt op praktische wijsheid en creativiteit, is mijn ervaring. En misschien die van jou ook wel…

    Wat ik – en volgens mij ook Bell – wel graag voorop wil stellen is de aansluiting bij de beleving van mijn naaste. “De liefde die de ander zoekt”. Als deze een hel meemaakt of er bang voor is, dan hebben we het over een hel. Als iemand de hemel wil ervaren dan hebben we het erover. En dan verwijs ik graag naar Degene die iets hiervan in mijn leven heeft gebracht. En bij het persoonlijke verhaal beginnen is iets wat ik bij zwakgeloven vind passen. Daar is ook de ontmoeting.

    Verder heb ik dus geen moeite om de liefde van God met de hel te rijmen. Volgens mij heeft Bell dit ook niet. Wel heb ik moeite dat de liefde van God stopt. Ik kan dat moeilijker begrijpen. Net als Bell. Dan krijg ik begrip voor alverzoening, maar zodra dit weer een dogma wordt, gaat het mij te ver. Het verlangen herken ik, maar voor een dogma heb ik niet genoeg aanleiding. Dan hou ik het graag zwak. Ik kan dit niet verantwoorden, net zoals ik maar moeilijk helder kan krijgen of God een concreet persoon voor altijd zal straffen. Dat begrijp ik niet, maar dat hoef ik ook niet te begrijpen. Dat is in Gods hand. En dat vind ik niet een makkelijke weg. Dat is best irritant omdat ik tegen de grenzen van mijn denken aan loop. Anderzijds is het ook iets moois, omdat het in de handen ligt van God die ik heb leren kennen als liefdevol en rechtvaardig. Daarom kan ik het ook loslaten.

    Dit lange verhaal is eigenlijk om je gelijk te geven als je zegt dat zwakgeloven eigenlijk een bescheidenheid is, dat we het allemaal niet zo zeker kunnen weten. Maar dan wel op een zeer persoonlijke manier. En als iemand dit aan der lijve zelf hebt ervaren, dan mag iemand er ook voor staan. Prima! Dat is nu getuigen!

    Inderdaad een mooi lied. Liederen en gedichten zeggen vaak zoveel meer dan leerstellige betogen en theoriën kunnen zeggen. En dat geldt ook voor mijn vele woorden die ik gebruik😉 Ik zal de link naar het youtubefilmpje even goed maken.

    Hopelijk kom ik je zo tegemoet in je vragen. Anders roep je maar weer!

    Vriendelijks!

    Ronald

  3. En dan heb ik weer zoveel woorden gebruikt en vergeet ik jou te vragen naar jouw mening. Jij bent immers een missionare Alpha-man met inmiddels veel ervaring😉

    Mijn grootste bezwaar is dus de agenda die in de reacties op Bell verschijn. Op deze manier zie ik een missionair gemiste kans. Daar ligt mijn punt. Bell verkent de ruimte in de kerk en wat wij doen is reageren met een (extra) duidelijk hekje in de vorm van een leerstelligheid of dogma. “hm, nee dat hekje staat toch echt wel daar!” en we vergeten te kijken of de deur wel open is. Misschien verzetten we het hekje nog iets, geven het een mooi kleurtje, maar het blijft een lastig hekje. Terwijl ik vind dat het missionaire debat eerder is gediend met de vraag hoe we uit onze comfortzone kunnen stappen in de richting van een werkelijke ontmoeting met de ander. Bell stelt goeie vragen, zeggen ze dan, maar kriebelt het bij jou dan niet dat we hier te maken hebben met levensvragen van mensen die we tegenkomen. Zijn zij dan geholpen met onze discussie zoals deze nu wordt gevoerd? Gaat het hen om antwoorden of gaat het hen om ruimte? Ik vermoed allebei. Maar dat antwoorden weinig zin hebben als er geen ruimte (en liefde) wordt ervaren. Hoeveel ruimte is er in ons hart en in ons denken om echt naast de ander te staan? Zoals Jezus ook echt naast ons is gekomen. En hiermee wil ik niets afdwingen of forceren. Dit is mijn persoonlijke drive.

    Wat is jouw visie op deze ontwikkeling Jaap. Denk jij dat de mensen die jij met de cursus tegenkomt zijn gediend met deze agenda en met de eerste stap tot dogmatische helderheid?

    Dat zou toch zo maar kunnen? En dan ben ik erg benieuwd naar je verhaal.

    vriendelijke groet,

    Ronald

  4. Fijnvandraat schreef:

    Tja, dat is zeker lang geleden… ik ken een voetbal bijna alleen nog maar van tv😉

    Bedankt voor je uitgebreide reactie. Helpt mij zeker om zwakgeloven en je standpunt beter te begrijpen. En ik denk dat we, vanuit een verschillende invalshoek dat wel, niet eens zo van mening verschillen… Ik gaf al eerder aan dat abstract denken niet mijn sterkste kant is. Daarom vind ik het boekje van Bell soms ook wat moeilijk te begrijpen, maar ik merk dat door er met andere van gedachten over te wisselen het voor mij concreter begint te worden. Persoonlijk heb ik dus wel wat aan dogma’s omdat die concreet zijn en dan kan ik er wat van vinden. Over het algemeen ben ik het er dan niet mee eens, een dogma behoeft vaak een heleboel nuancering omdat je – zoals je m.i. terecht zegt – veel dingen niet zeker kunt weten. En omdat je tegen een onderwerp op meerdere manieren aan kunt kijken. En dat is m.i. nooit in een dogma te vangen. Maar een dogma helpt mij wel om mijn eigen mening te vormen…

    Vooropgesteld staat dat je zeker moet roepen als mensen dingen zeggen die Bell volgens jou niet zegt. Tegelijk denk ik dat het soms ook gaat om welk inhoud mensen aan een begrip geven. Voorbeeld: als je beeld van de hel is dat die in de toekomst na het oordeel een plek heeft, zou je best kunnen roepen dat als iemand de hel naar het nu haalt je diegene beschuldigt van dat hij niet meer in een hel gelooft. En als je het boek van Bell niet goed leest zou die persoon kunnen zeggen dat Bell niet meer in de hel gelooft. Maar ik geeft direct toe dat diegene dat niet goed leest, want volgens mij laat Bell wel ruimte voor een hel in de toekomst. Maar er zit volgens mij wel de vraag onder naar een definitie van het begrip hel. Dat is niet de discussie die recht doet aan het boek van Bell, maar ik kan me dus best voorstellen dat zijn ‘tegenstanders’ betogen dat de gecontextualiseerde hel van Bell geen hel is. Volg je hem? Ben wel benieuwd in hoeverre je vanuit het principe van zwakgeloven nog ergens een definitie aan kunt geven. Of verval je dan in dogma’s?

    Je hebt zeker een punt dat de discussie door Bell is aangezwengeld. Al is de discussie misschien al zo oud als de hel… Mijn simpele vraag was of je dan moet kiezen om Bell als leidraad te nemen of moet je discussie in een breder kader stellen. Voor beide zijn volgens mij argumenten aan te voeren. En misschien kunnen ze zelfs wel samenkomen als mensen met elkaar erover in gesprek gaan? Ik ervaar dat tenminste wel zo. Tenminste als er in dat gesprek ruimte is om van mening te verschillen. En daar hebben we als christenen wat moeite mee😉. Misschien moeten we daarin meer naar het joodse denken kijken waar in de Talmoed volledig tegengestelde meningen naast elkaar kunnen staan.

    Over je vraag m.b.t. Alpha wil ik kort zijn, als organisatie raken we liever niet betrokken in deze discussie. Volgens mij is het ook niet de taak van Alpha om daar een mening over te hebben. Dus ik ben wat voorzichtig om die link te leggen. Verwacht dat je dat vanuit EO-oogpunt wel kunt begrijpen😛.

    Mijn persoonlijke mening is wel dat het goed is om bij mensen aan te sluiten, daar waar ze zitten. Ik kan niet zoveel met christenen die roepen dat je ook het oordeel moet verkondigen omdat Jezus en Paulus dat ook deden. Ja, dat klopt, dat deden ze. Maar de belevingswereld van toen was er een vol met religieus besef en de bijbehorende begrippen. Dus de boodschap toen paste in die situatie. De belevingswereld nu mag dan spiritueel genoemd worden, er worden wel heel andere begrippen gebezigd. (Misschien dat ik hier nog uitgebreider op terugkom, maar er gaat nu wat teveel tijd in m’n reactie zitten en ik moet andere dingen gaan doen ;-))

    Wat ik nog wel wil toevoegen is wat het mij persoonlijk doet. Door een opleiding HBO-theologie krijg je veel bagage mee. Veel bagage vanuit een bepaalde denkrichting. Ik merk dat ik daar veel aan gehad heb, maar dat ik ook veel los moet laten. Ik kom er steeds meer achter dat ik veel dingen gewoon niet zeker kan weten en dat ik voorzichtig moet zijn in wat ik zeg. Om het in het kader van de discussie rond Bell te houden: ik vind begrippen als hel en hemel lastig. Wat zijn dat precies? Is het beeld in de bijbel volledig? Er is binnen de bijbel al een ontwikkeling te zien – verschil OT en NT – en hoeverre mag je dan bijvoorbeeld je afvragen of die beelden zich verder mogen ontwikkelen en/of ontwikkeld hebben. Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik aan veel twijfel, veel niet weet en dan bescheiden moet zijn. Jij noemt dat volgens mij zwakgeloven… Mij geeft dat hoop. Hoop dat er meer mogelijk is bij God dan er in dogma’s kan worden gevat.

    DIt voor nu. Misschien kom ik er later nog wat uitgebreider op terug. Met name het persoonlijke vind ik nog lastig in woorden te vatten en ik voel wat terughoudendheid om sommige dingen op het www te publiceren… Groet!

  5. Dank voor je reactie, Jaap. Een erg mooie en herkenbare reactie ook!

    Ik zal dit keer kort zijn vanwege mijn beperkte tijd.

    Zwakgeloven probeert een post-postmodern standpunt te zijn. Niet om hip te zijn ofzo, maar om het postmodernisme serieus te nemen in de kritiek en de aansluiting te behouden. Echter zoek ik met zwakgeloven ook weer de verbinding met de traditie en dus ook met de dogmengeschiedenis.
    Dit alles dan op een verzwakte manier. Dogma’s en schema’s kunnen ons goed helpen en ik heb er eigenlijk ook best veel mee. Alleen wil ik ze van hun (in deze tijd vaak) imponerende associatie ontdoen als dienstbare dogma’s voor onze geloofspraktijk vanuit onze relatie met God. Dat lijkt me een houding die ik ook weer herken in de bijbel. Vandaar zwak geloven om sterk te verbinden. Zwakke verbinding met standpunten ten gunste van de sterke (existentiële) verbinding met jezelf en de mensen om je heen.

    Ik heb veel begrip om als organisatie niet bij deze discussie betrokken te raken. Maar ik denk juist dat mensen uit de praktijk, zoals jij en ik wel mogen aangeven waar we in de praktijk behoefte aan hebben. Dat dit theologisch consistent mag zijn is helder en wordt door velen erkent, dat het ook praktische aansluiting blijft houden kom ik wat minder tegen. Dat vind ik juist zo sterk bij Bell. Zijn vragen zijn niet zomaar goede vragen waar we vervolgens theologische antwoorden op moeten zoeken. Zijn vragen komen uit de praktijk die ik herken en hebben te maken met levende mensen die niet altijd op concrete antwoorden zitten te wachten, maar vaak eerder een manier om met moeilijke vragen om te gaan. Nu is er veel aandacht voor “inhoudsniveau” terwijl mijn zorg – en volgens mij ook die van Bell – zich eerder op “betrekkingsniveau” afspeelt. Om maar even een verhelderend communicatief onderscheid aan te dragen. En dit aspect lijkt mij een waardevolle aanvulling die mensen als jij en ik kunnen aandragen.

    Volgens mij is dit ook best goed te doen als organisatie omdat we geen standpuntenstrijd hoeven te leveren. We vragen om hulp bij onze missionaire praktijk.

    En ik heb mezelf inmiddels voldoende gerelativeerd om veel ruimte te geven aan het theologisch debat en zal me bekeren van mijn hardnekkigheid. Ik wil niet de indruk wekken dat ik anderen hierin geen ruimte zal geven. Mijn zorg is het praktisch nut. Dus ik hoop dat het debat en onze gesprekken over dit thema deze kant op zullen gaan.

    Jaap het ga je goed en tot later weer!

    Ronald

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s